Browsing Tag

typisch vrouwen

Columns, Life

Column – Uitstelgedrag

Ik open mijn vriezer opzoek naar een pak frikandellen maar in plaats daarvan zie ik een gigantische ijsklomp aan de rekken hangen. Alsof het complete continent Antarctica zijn heil in mijn vriezer heeft gezocht, opgejaagd door de ellende van de opwarming van de aarde. Ergens tussen het ijs en de binnenkant van mijn vriezer vind ik een verfrommeld oranje Mora doosje met nog twee frikandellen, die ik met een bijtel te lijf zou moeten gaan om van elkaar te scheiden. Zucht, weer een klusje dat ik al maanden uitstel..

Als je een pen op het papier zet en er vervolgens onwillekeurige lijnen mee trekt zonder het contact tussen de pen en het papier te verbreken, krijg je zeg maar de situatie die zich soms afspeelt in mijn hoofd. Een grote chaos. Een wirwar waardoor ik niet meer duidelijk kan functioneren en alles tegelijk wil aanpakken en afmaken. Ik heb hier nog een afspraak, daar nog een mailtje te versturen, 3 miljoen kledingstukken te strijken, boodschappenlijstjes te bedenken en die verdomde vriezer te ontdooien. Als perfectionist met de neiging om elke deadline te halen probeer ik deze rommel in mijn hoofd vaak te bestrijden met het To-do lijstje. Een soort wc eend voor mijn hoofd. Even een rondje door mijn agenda en mijn huis en dan alles opschrijven dat er nog gebeuren moet. Zo. Morgen ga ik dat lijstje helemaal afwerken, denk ik dan.

Ik heb er geen valide onderzoek op losgelaten, maar dat lijstje heb ik nog nooit helemaal af kunnen vinken in één dag. Zelfs niet als ik daar in theorie tijd voor had. Het lukt gewoon niet. Zelfs het schrijven van dit blogje heb ik al dagen uitgesteld. Hoewel de helft van het lijstje vaak wel lukt en ik mijzelf graag voorhoud dat ik altijd van een half vol glas uitga, ben ik ontevreden want ik blijf klusjes uitstellen. Die documentaire op tv was té interessant, dat whatsapp gesprek té grappig of dat boek té leuk om weer dicht te doen. Toch zet ik de meest belangrijke taken op deze manier wel feilloos onder elkaar. Ik doe zo namelijk alleen het brood nodige van het lijstje, toch? Van uitstel komt afstel, maar mán, wat fijn om te zien dat ik prioriteiten kan stellen.

Ps. Nog een zeer leerzame tip: probeer nooit om twee aan elkaar gevroren frikandellen met een smeermes te scheiden. Just so you know.

Columns, Life

Column – Lit Jumeaux

Lit Jumeaux. Wel eens van gehoord? Het is o.a. een chique term voor een extra groot dekbed van 2.40 breed. Voor de stelletjes onder ons. Samen onder één deken, maar dan wel met een beetje persoonlijke ruimte. Hoe is het dan mogelijk dat ik elke avond als een soort professionele burrito in de dekens gerold lig en mijn vriend moet vechten voor een beetje warmte? Met mijn geringe postuur zou 1.20 m toch genoeg moeten zijn? Misschien is het wel een kwestie van controle. Alle dekens onder mijn hoede. Als een soort bescherming tegen de monsters onder mijn bed (die zijn sinds mijn jeugd nog niet helemaal verdwenen namelijk – ik betrap mijzelf er nog steeds wel eens op dat ik met een sprongetje op bed spring zodat niemand mijn enkels kan grijpen). Het is duidelijk een psychisch dingetje. Al moet ik eerlijk bekennen dat het ook gewoon heel lekker ligt met een hoop dekens tussen de benen.

Komt het niet vaker voor dat de vrouw alle dekens inpikt? Eigenlijk zijn die nachtelijke details best wel typerend voor een stel. Het bed is toch een ontspannen punt in onze dagelijkse beslommeringen. Er worden cruciale levensbepalende keuzes besproken (en gemaakt ;)), boeken gelezen, er wordt uitgeziekt, geknuffeld en gedroomd. Sommige stelletjes kijken er zelfs films en ik denk dat er in menig master bed kruimels te vinden zijn van een zondags ontbijtje. Kijk eens naar het nachtkastje en je weet in een klap meer over de persoon die elke avond zijn hoofd te ruste legt op het naast gelegen kussen. Wel of geen nacht lampje? Of een digitale wekker, zodat je midden in de nacht in paniek kunt aftellen hoeveel minuten je nog kunt slapen als je weer eens wakker ligt. Of misschien een leeg glas waar jus d’orange in heeft gezeten van dat ene zondagse ontbijt.

Bij mij staan mijn pantoffels altijd naast het bed als het winter is. Ja, ik heb inderdaad bijna altijd koude voeten. Het fleecedekentje dat overdag keurig over ons voeteneinde gedrapeerd ligt ondersteunt deze theorie. Misschien is het inpikken van onze ‘lit jumeaux’ deken toch niet zo gek. De meeste vrouwen hebben het gewoon altijd koud.

fun_cartoon_duvetcover

Columns, Life

Column – Typisch Vrouwen

“Schat, echt nog 5 minuten!”. Arggg, met twee benen in dezelfde broekspijp van alweer de derde skinny jeans die ik aan probeer te krijgen, hinkel ik over een met kleding bezaaide vloer. Nee, dit gaat ook niet werken. Ik heb laatst toch dat nieuwe bloesje gekocht? Mijn ene sok blijft hangen in mijn skinny jeans terwijl ik mijn benen probeer te bevrijden. Daar sta ik dan, in mijn onderbroek, met 1 sok, voor mijn gigantische kledingkast waarvan 3/4e van mij is en een enkel een paar plankjes van de man des huizes. Ik heb echt niets om aan te doen.. Hoe komt het nou toch dat onze woonboot bijna scheef ligt door het gewicht aan kleding, schoenen, accessoires en sjaals en ik toch telkens het gevoel heb niets te hebben om aan te trekken?! Opzoek naar mijn goede legging dan maar. Eenmaal bij de wasmand aangekomen ruik ik aan een verkreukeld hoopje legging. Toch maar niet. Verdorie, zal ik dan toch dat bloesje strijken? Nee, dan wordt hij echt boos. “Nog 2 minuten, ik ben bijna klaar!”. Weet je wat, ik speel gewoon een keer voor fashionista, die trekken ook van alles aan om er vervolgens fabulous bij te lopen. Verschillende printjes bij elkaar kunnen best leuk staan toch? Fuck, moet ik wel even mijn rode lipstick veranderen, want hier moeten echt nude lips bij. “Ben je nou al eens klaar?” vraagt mijn lichtelijk geïrriteerde vriend terwijl hij de kamer binnen komt. Hij kijkt bedenkelijk naar de rotzooi op het bed en als zijn blik over mijn outfit heen glijdt, trekt hij subtiel zijn wenkbrauw omhoog. “Ga je dit aantrekken?”  Zucht.. ik moet morgen echt shoppen.

Columns, Life

Column: Wie mooi wil zijn..

Oei, ik zie ze staan en kan mijn ogen er niet meer vanaf houden. Pumps, met de perfecte hoogte en vol glitters.. Een dramatisch achtergrond muziekje begint te spelen in mijn hoofd terwijl ik de pumps voorzichtig oppak als een pas geboren kindje. Wat zijn ze mooi. Op zoek naar het prijskaartje begint mijn hart sneller te slaan, ze zijn maar 20 euro. Nu begin ik echt enthousiast te worden. Euforisch ga ik opzoek naar de maat. Abrupt stopt het achtergrond muziekje in mijn hoofd. Een maat te klein. Oh nee, ook nog het laatste paar in de winkel..

Verwoed trek ik mijn sokken uit en prop ik mijn voeten in deze schatjes. Het lukt! Zonder schoenlepel! Ik zet mijn eerste stappen door de Van Haren en zie gelijk voor me hoe ik stralend door een warm vakantieland paradeer over een of andere boulevard. Na een rondje om de rekken met afgeprijsde badslippers begint mijn kleine teen zeer te doen. Gewoon negeren, wie mooi wilt zijn moet gewoon door lopen. Voor ik het weet loop ik de winkel uit met de schoenendoos onder mijn arm.

Je raadt het al.. ik heb ze nog nooit aangehad. Nouja, één keertje. Op een zit-feestje. Na een kwartier op die dingen loop ik erbij als Quasimodo himself. Wijze beauty les? Ach, ze staan ook prachtig in de kast.