Blogs, Inspiratie, Persoonlijk

Leuk zeg, een boek schrijven. Hoe doe je dat eigenlijk?

New age filosofie a la ‘the secret’,  of elk jaar een nieuw vison board in elkaar zetten met pritstift en een stapel vergeelde vt-wonen bladen, het is een levenswijze waar ik nooit zo in geloof. Visualiseren wat je graag wilt in het leven is leuk, maar of het universum er dan ook echt gehoor aan geeft? Ik dacht daar laatst eens over na en kwam erachter dat er toch wel één ding in mijn leven is waar ik zonder twijfel vanuit ga en vurig in geloof. Gewoon omdat ik niet anders wil en dus niet anders kan. Nee, ik word geen miljonair, win geen auto en word ook geen president.. maar ik ga wél een boek schrijven. Alsof elke twijfel die ik daarover zou hebben afbreuk zou doen aan deze droom. Hoe ik dat precies voor elkaar ga krijgen weet ik nog niet, maar er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden en ik vind er heus wel eentje. Ik leg mijzelf dan ook geen restricties op. Het maakt niet uit wanneer het af is, of ik een week niet geschreven heb, of dat ik mijn plot honderd keer verander. Het komt af. Dat vertrouwen is denk ik de eerste stap als je de intentie hebt om een boek te schrijven. Maar hoe ga je verder?

Love your notes

Namen van personages, pakkende openingszinnen.. ze komen zomaar in mij op als ik net tussen de schappen van de Praxis sta. Extreem verveeld overigens, ik strompel altijd maar een beetje achter Niels aan die wel van elke schroef weet welk nummer er aan hangt. Het vervelende is dat ik die briljante ingevingen dus heel snel weer vergeet. Vorige week nog, viel ik bijna in slaap en borrelde er een prachtige zin omhoog. Te moe om het lichtje aan te doen en het op te schrijven, bleef ik liggen, overtuigd dat ik het morgen nog wel zou weten. Niet dus. Het schrijven van blogs of columns is één ding, het schrijven van een verhaal dat plot technisch goed in elkaar zit een tweede. Het is een puzzel waarvan sommige stukjes heel lang zoek blijven of in eerste instantie op de verkeerde plek blijken te zitten. Notities maken is dus heel erg handig en eigenlijk ook onmisbaar. Zeker als je een tijdje uit je verhaal bent en later weer eens verder wilt schrijven. Continue Reading

Columns, Life

Column – De laatste loodjes

Als Niels de laatste gipsplaat tegen de muur geschroefd heeft, weet ik niet wat ik zeggen moet. Opeens is onze verbouwing (lees: gat in de woonboot) getransformeerd in een echt stuk huis. Eindelijk kan ik mij goed inbeelden hoe de kamers eruit zien. Ik kan er nu gewoon een rondje door lopen en bedenken waar het logeerbed en het bureau komen te staan. Hoewel nog steenkoud en niet gestuukt, heeft het geheel vorm gekregen en weten wij allebei; het einde is in zicht. Dat maakt deze vermoeiende reis een stuk dragelijker en ik hang die dag zelfs fluitend de was op voor het televisie scherm. We kunnen toch weer bijna ‘normaal’ tv kijken met deze voortgang. Echter wordt er niet voor niets geïnsinueerd dat de laatste loodjes het zwaarst wegen. De cv moet nog worden aangesloten, de airco’s moeten worden geïnstalleerd, alles moet gestuukt en ook nog een week lang drogen, de ondervloer moet nog worden gelegd en de kozijnen geschilderd. Mijn handen jeuken om met de gordijnen, kleedjes en meubels aan de slag te gaan, maar ik moet dus nog even geduld hebben.

Dan breekt eindelijk het moment aan dat de stuuk op de muren zit en alles gewit kan worden. Samen met mijn zus ga ik het trapgat te lijf. Ja, we hebben nu gewoon een heuse trap en bovenverdieping, zo gek! We wurmen ons naar boven met een emmer verf. Het trapgat is qua grootte aangepast aan ons woonbootje en is redelijk smal uitgevallen en dat is zacht uitgedrukt. Hoewel smal, is het trapgat ook hoog. En laten wij dat nou net niet zijn. Ruimte voor een huishoud trap is er niet, dus zoals het echte woonboot bewoners betaamt, moet er een creatieve oplossing worden gezocht. Uiteindelijk tapen we kwasten aan een de stok van een dweil met een beetje ducktape en kunnen ook de bovenste hoekjes voorzien worden van een verse laag Histor. Verven, verven en nog eens verven. Mijn niet bestaande spierballen zijn na drie dagen bijna waar te nemen. Als semi-witte stuuk ‘wit’ geverfd moet worden, dan zie je na een half uur dus niet meer waar je nou geweest bent. Voor de laatste check op vergeten stukjes moet ik een rondje om mijn as draaien want ik kan mijn nek amper meer bewegen door het witten van alle plafonds. Wat een klus, maar wat een voldoening! Als het laminaat eenmaal ligt sta ik pas echt versteld van het resultaat. Het is bijna niet voor te stellen dat er zoveel werk verricht is het afgelopen jaar. Wat zijn we tevreden en wat is het fijn dat we weer terug kunnen verhuizen naar een eigen slaapkamer en er weer gewoon een nachtlampje naast het bed past. We zetten het bed en de kledingkast in elkaar en moeten het eerste nachtje helemaal wennen aan de nieuwe ruimte. Alle (woonboot)buurtjes komen langs en krijgen spontaan inspiratie om eens naar de mogelijkheden op hun eigen boot te kijken. Aan de ‘Oehs’en ‘Aahs’ te horen valt alles in de smaak.

En zo is er een jaar voorbij. Vol tekeningen, gereedschap, slapeloze nachten en in totaal drie kilo aan bouwmarkt bonnen. Wat een avontuur. Trots zijn we, ik kan niet anders zeggen.

Lees hier:
deel 1 ‘Een sprong in het diepe’
deel 2 ‘Circusartiest in eigen boot’
deel 3 ‘Gat in je woonboot’

deel 4 ‘Hoe overleef ik een verbouwing’

Deze column heb ik geschreven voor www.vlotmagazine.nl. Elke nieuwe column verschijnt eerst daar, alvorens deze hier te lezen is.

Blogs, Inspiratie, Persoonlijk

5 levenslessen in 25 jaar

Hoera, ik ben jarig! 25 jaar, een kwart eeuw, het is toch wel een bijzondere mijlpaal. Temeer omdat de tijd vooral de laatste paar jaar voorbij is gevlogen. Alsof het elk jaar dat ik ouder word, sneller gaat. En dat is best een gek besef, want hoewel nu nog een jong bloempje, dat is zo voorbij. Voor ik het weet staat de volgende mijlpaal voor de deur. Maar voordat ik te ver vooruit kijk, lijkt het mij leuk om eens terug te kijken. Wat heb ik de afgelopen jaren nou eigenlijk geleerd in het avontuur op weg naar the big 25?

  1. Givers need to set limits because takers rarely do

Ik weet nog goed dat ik ooit klaagde over een vriendin waar ik veel voor deed. Zij deed nooit eens iets terug uit zichzelf. Mijn luisterend oor zei toen; ‘Je kunt nooit verwachten dat mensen hetzelfde doen voor jou. Soms is het niet eens bewust maar zien ze gewoon niet wat je wilt. Het beste wat je kunt doen is jouw eigen grenzen bewaken in wat je voor een ander doet en uitspreken wat je graag zou willen. Dat is duidelijk. Dingen verwachten van mensen niet.’ Continue Reading

Boekreviews

Boek review: Neem een geit – Claudia de Breij

Hoe ouder ik word, hoe beter ik het leven zal begrijpen.. dacht ik altijd. Niet wetende dat ik behoorlijk in de war en al op 25 jarige leeftijd, met het nieuwe boek van Claudia de Breij op de bank zou zitten waarin zij klaarblijkelijk met dezelfde gedachten speelt. In ‘Neem een geit, leven voor gevorderden’ komen wijze lessen van een aantal inspirerende Nederlanders aan bod die inmiddels een respectievelijke leeftijd van rond de 70 bereikt hebben en komt de Breij erachter dat bij elk jaar dat ze ouder wordt, ze weer met verbazing terug kijkt op haar gedrag en visie van een jaar geleden. Ik moest dan ook lachen om haar voorwoord waarin ze het volgende zegt: “Waarschijnlijk denk ik, als ik dit boek over dertig jaar nog eens doorlees, dat ik er beter mee had kunnen wachten tot ik 70 was. Maarja, het leven is nu.” En daar zit nou net de moraal van dit boek, welke keuzes maken wij in het leven en waarom? Luister je daarbij naar je gevoel, je ratio, je verwachtingen of naar anderen? Ook als je weet dat deze factoren met de dag dat je ouder wordt veranderen en ontwikkelen? Ingewikkeld allemaal. En daarom des te leuker om de ervaringen van andere mensen mee te nemen in jouw eigen zoektocht naar geluk in het leven. Continue Reading

Columns, Life

‘Stom poephoofd!’ Terug naar het basisonderwijs

Sinds kort werk ik in het basisonderwijs als consulent. Van grofgebekte pubers uit het voortgezet onderwijs (die op z’n tijd ook best enig zijn) word ik opeens ondergedompeld in een wereld vol kleine kinderen die al voor mij weg deinzen als ik enkel een wenkbrauw optrek om aan te geven dat ‘stom poephoofd’ een scheldwoord is dat ik liever niet door de gangen hoor galmen. Wat zijn ze schattig en wat zijn ze klein. Heel interessant om te observeren ook.

Ik stond vandaag bij een open podium waar kids van een jaar of 7 een liedje stonden voor te dragen (de poepfabriek.. ja, ik ben er al achter dat poep een hot topic is bij deze leeftijd). Terwijl zij daar vol overtuiging over de pi-pa-poep fabriek stonden te zingen, viel mijn oog op de zorgvuldig uitgekozen outfits van de meeste dametjes. Eentje had een pakje aan dat ik pas zou aantrekken als ik moest gaan solliciteren en de ander had zo’n bohemian bloemenbandje om haar hoofd van echte bloemetjes. Eén meisje droeg zelfs een kokerrok! Ze konden zo in het Hema-breiboek. Toen ik klein was zocht ik heel stellig zelf mijn outfits uit (waar het Hema-breiboek geen enkele boodschap aan zou hebben gok ik). Ik heb nog een keer fikse ruzie gehad met mijn moeder toen we op een familie dag gefotografeerd zouden worden door een echte fotograaf. Ik moest en zou een afschuwelijke maillot aan, die na een lange strijd ook vereeuwigd is op de foto die jarenlang boven de bank van opa en oma heeft gehangen.

Wat mij verder opvalt is dat de meeste leerlingen tegenwoordig werken met tablets en laptops. Dat is heel andere koek dan het werken op een computer zonder internet, maar met toeter van een beeldscherm en bakken vol met floppies. Er is toch echt wel wat veranderd sinds ik zelf als klein meisje door de basisschool dartelde.

Nog een ‘ poep ‘ voorbeeld kwam voorbij toen ik voor groep 5 een kinderboekenweek activiteit deed met een boek waarin wordt verteld over een wol winkel met allerlei gekke kleuren bolletjes wol. Ik had een gigantische zak vol wol meegenomen en elke leerlingen een bolletje gegeven om zelf een bijzondere naam voor te verzinnen. Ik hield elke bol omhoog en dan werd er met elkaar gedeeld welke kleur-naam er was bedacht. Varkensstaartjes-roze, zwartepieten-zwart.. toen we uiteindelijk bij een bruin bolletje aankwamen, begon de leerling in kwestie te giechelen en te stamelen. Je kunt wel raden welke kleur daarvoor bedacht was 😉 Lekker onschuldig en onbevangen. Ik kan er ondanks allerlei hippe veranderingen best weer van genieten moet ik zeggen. De reactie van die kleintjes blijft goud waard.

Toen ik later met die gigantische zak vol met bollen wol over het schoolplein liep, keek een jongetje mij met grote ogen aan. Wat ging ik daar nou mee doen? ‘Ik ga een héééél grote trui breien,’ riep ik. Je had zijn gezichtje moeten zien! Hoewel ik nog geen hoogstaand poep-antwoord weet te geven, voel ik me steeds een beetje meer thuis in het basisonderwijs. Het is een tijdje geleden, maar wat is het leuk 🙂

Columns, Life

Column – Hoe overleef ik een verbouwing?

Deel 4 : Met een zucht plof ik op de bank. Het enige plekje in huis dat niet overhoop ligt. Mijn voeten rusten op een zeil, dat al een jaar lang mijn prachtige kleed en laminaat afdekt en helemaal onder de vlekken zit. Een gips spoor leidt tot de slaapkamerdeur, waarachter zich de oorzaak van dit alles bevindt; de verbouwing. En wel eentje op een woonboot. We gaan van één slaapkamer naar drie, door een trap te plaatsen en er een verdieping boven op te bouwen. En man-lief doet alles zelf. Dat kost minder geld, maar wel veel meer tijd. Ik ben trots op hem, maar ik begin deze situatie ook wel zat te raken. Want hoewel de verbouwing zich achter de slaapkamerdeur afspeelt, neemt het je hele huis over. Een berg gips van twee meter lang en 80 cm breed heeft bijvoorbeeld de plek ingenomen van de voormalige salontafel. De was hangt standaard voor de tv te drogen en mijn zorgvuldig geplaatste fotolijstjes worden bedolven onder losliggende lampen, verfrollers, bonnen van de bouwmarkt en tubes plamuur.

Om nog maar te zwijgen over onze tijdelijke ‘slaapkamer’ wat eigenlijk gewoon het rommel kamertje is waar net aan twee matrassen in passen. Alle kleding ligt door elkaar op de plankjes aan de muur en onze schoenen bivakkeren in een wasmand. Alle jasjes en blousjes hangen trouwens naast de stofzuiger en schone lakens vind je naast de wc-eend en een fles glorix. Dit veroorzaakt een soort blinde opruim-woede, die niet verdwijnt voordat ik een vierkante meter vrij heb gemaakt van troep. Hoppa, weer een zak richting de kringloop. Als dit nog veel langer duurt heb ik straks geen spullen meer over om de nieuwe kamers mee in te richten. Grapje natuurlijk. De vensterbanken liggen alweer vol met nieuwe decoratieve items die straks een plekje krijgen in de vers gelakte kasten van de opbouw. Je moet het esthetische aspect niet uit het oog verliezen toch?

Gelukkig is deze verbouwing nog niet zo erg als die keer dat de badkamer eraan moest geloven. Toen zaten we drie weken zonder wc. Nou ja, er stond een Dixie in de tuin. Zo’n plastic hok bedoeld voor bouwvakkers, met chemische toilet spoeling en veel te dun toiletpapier. Echt een feestje als je in het donker met je zaklamp op weg gaat om eerst elk hoekje te inspecteren op losgeslagen spinnen en vervolgens in paniek van die koude wc bril af te springen omdat je de zaklamp in de pot hebt laten vallen. Wat een luxe poes ben ik ook.

Ik heb echt wel geprobeerd mee te helpen, maar eerlijk is eerlijk, ik kan nog geen hamer op tillen. Laat staan dat ik begrijp hoe damp dichte folie geplaatst moet worden. Verven, dat kan ik wel. En laminaat uitkiezen. Maar of dat nou zoden aan de dijk zet? Ik begon dit verhaal met de bedoeling tips op te sommen die je zouden moeten helpen met het overleven van een verbouwing. Nu ik welgeteld 493 woorden heb vuilgemaakt aan het omschrijven van deze verlegenheidsituatie, ben ik erachter dat ik eigenlijk geen flauw idee heb. Al moet ik zeggen dat verwoorden van deze toestand wel oplucht. Misschien is dat wel hoe je een verbouwing overleeft.

Lees hier:
deel 1 ‘Een sprong in het diepe’
deel 2 ‘Circusartiest in eigen boot’
deel 3 ‘Gat in je woonboot’ 

Deze column heb ik geschreven voor www.vlotmagazine.nl. Elke nieuwe column verschijnt eerst daar, alvorens deze hier te lezen is.

Columns, Life

Column – Uitstelgedrag

Ik open mijn vriezer opzoek naar een pak frikandellen maar in plaats daarvan zie ik een gigantische ijsklomp aan de rekken hangen. Alsof het complete continent Antarctica zijn heil in mijn vriezer heeft gezocht, opgejaagd door de ellende van de opwarming van de aarde. Ergens tussen het ijs en de binnenkant van mijn vriezer vind ik een verfrommeld oranje Mora doosje met nog twee frikandellen, die ik met een bijtel te lijf zou moeten gaan om van elkaar te scheiden. Zucht, weer een klusje dat ik al maanden uitstel..

Als je een pen op het papier zet en er vervolgens onwillekeurige lijnen mee trekt zonder het contact tussen de pen en het papier te verbreken, krijg je zeg maar de situatie die zich soms afspeelt in mijn hoofd. Een grote chaos. Een wirwar waardoor ik niet meer duidelijk kan functioneren en alles tegelijk wil aanpakken en afmaken. Ik heb hier nog een afspraak, daar nog een mailtje te versturen, 3 miljoen kledingstukken te strijken, boodschappenlijstjes te bedenken en die verdomde vriezer te ontdooien. Als perfectionist met de neiging om elke deadline te halen probeer ik deze rommel in mijn hoofd vaak te bestrijden met het To-do lijstje. Een soort wc eend voor mijn hoofd. Even een rondje door mijn agenda en mijn huis en dan alles opschrijven dat er nog gebeuren moet. Zo. Morgen ga ik dat lijstje helemaal afwerken, denk ik dan.

Ik heb er geen valide onderzoek op losgelaten, maar dat lijstje heb ik nog nooit helemaal af kunnen vinken in één dag. Zelfs niet als ik daar in theorie tijd voor had. Het lukt gewoon niet. Zelfs het schrijven van dit blogje heb ik al dagen uitgesteld. Hoewel de helft van het lijstje vaak wel lukt en ik mijzelf graag voorhoud dat ik altijd van een half vol glas uitga, ben ik ontevreden want ik blijf klusjes uitstellen. Die documentaire op tv was té interessant, dat whatsapp gesprek té grappig of dat boek té leuk om weer dicht te doen. Toch zet ik de meest belangrijke taken op deze manier wel feilloos onder elkaar. Ik doe zo namelijk alleen het brood nodige van het lijstje, toch? Van uitstel komt afstel, maar mán, wat fijn om te zien dat ik prioriteiten kan stellen.

Ps. Nog een zeer leerzame tip: probeer nooit om twee aan elkaar gevroren frikandellen met een smeermes te scheiden. Just so you know.

Boekreviews

Boekreview: Koekoeksjong – Robert Galbraith

Niet heel lang geleden kreeg ik advies van Daphne Deckers via Instagram. Ik heb ooit huilend van het lachen op de bank gelegen met haar boek ‘De geboorte van een gezin’ en dat had ik als reactie onder een van haar foto’s neergezet. Toen ze heel leuk reageerde, vroeg ik haar om advies voor beginnende schrijvers. Een van de tips die ze gaf was om zelf veel te lezen als je wilt schrijven. Voor een boekenwurm als ik is dat een heerlijk advies! Soms is het alleen best moeilijk om een goed boek uit te kiezen. Ik lees veel en het lijkt me leuk om af en toe eens een boekreview te maken, zodat het kiezen van een boek voor jullie een stukje makkelijker wordt. Mijn favoriete schrijver is J.K. Rowling, dus laten we beginnen met een boek van haar genaamd ‘Koekoeksjong’. Maar er staat toch Robert Galbraith als auteur op de kaft vermeld? Dat klopt, dat heeft J.K. Rowling expres gedaan.

Continue Reading

Columns, Life

Column – Lit Jumeaux

Lit Jumeaux. Wel eens van gehoord? Het is o.a. een chique term voor een extra groot dekbed van 2.40 breed. Voor de stelletjes onder ons. Samen onder één deken, maar dan wel met een beetje persoonlijke ruimte. Hoe is het dan mogelijk dat ik elke avond als een soort professionele burrito in de dekens gerold lig en mijn vriend moet vechten voor een beetje warmte? Met mijn geringe postuur zou 1.20 m toch genoeg moeten zijn? Misschien is het wel een kwestie van controle. Alle dekens onder mijn hoede. Als een soort bescherming tegen de monsters onder mijn bed (die zijn sinds mijn jeugd nog niet helemaal verdwenen namelijk – ik betrap mijzelf er nog steeds wel eens op dat ik met een sprongetje op bed spring zodat niemand mijn enkels kan grijpen). Het is duidelijk een psychisch dingetje. Al moet ik eerlijk bekennen dat het ook gewoon heel lekker ligt met een hoop dekens tussen de benen.

Komt het niet vaker voor dat de vrouw alle dekens inpikt? Eigenlijk zijn die nachtelijke details best wel typerend voor een stel. Het bed is toch een ontspannen punt in onze dagelijkse beslommeringen. Er worden cruciale levensbepalende keuzes besproken (en gemaakt ;)), boeken gelezen, er wordt uitgeziekt, geknuffeld en gedroomd. Sommige stelletjes kijken er zelfs films en ik denk dat er in menig master bed kruimels te vinden zijn van een zondags ontbijtje. Kijk eens naar het nachtkastje en je weet in een klap meer over de persoon die elke avond zijn hoofd te ruste legt op het naast gelegen kussen. Wel of geen nacht lampje? Of een digitale wekker, zodat je midden in de nacht in paniek kunt aftellen hoeveel minuten je nog kunt slapen als je weer eens wakker ligt. Of misschien een leeg glas waar jus d’orange in heeft gezeten van dat ene zondagse ontbijt.

Bij mij staan mijn pantoffels altijd naast het bed als het winter is. Ja, ik heb inderdaad bijna altijd koude voeten. Het fleecedekentje dat overdag keurig over ons voeteneinde gedrapeerd ligt ondersteunt deze theorie. Misschien is het inpikken van onze ‘lit jumeaux’ deken toch niet zo gek. De meeste vrouwen hebben het gewoon altijd koud.

fun_cartoon_duvetcover

Blogs, Persoonlijk

Jong trouwen & Budget bruiloft

Met een blauwe plek op mijn achterwerk na het vallen van mijn bureaustoel (en dat is niet bij één keer gebleven), kan ik concluderen dat het plannen van een bruiloft een behoorlijke uitdaging is! Ik wist dat een bruiloft duur was, maar als je er echt eens voor gaat zitten kom je zo op een paar duizend euro uit. Een gemiddelde bruiloft in ons kikkerlandje kost maar liefst iets tussen de 10.000 en 15.000 euro (!). Ik hoor mijn portemonnee nu al hardop zuchten, dat is echt iets te veel van het goede. Continue Reading