Browsing Category

Poëzie

Inspiratie, Poëzie

Rouw

Ik heb de laatste tijd veel nagedacht over rouw. Misschien niet het eerste dat in je op komt om te doen met je vrije tijd, maar als je midden in een rouwproces zit dan kun je niet anders. En ervoor weglopen heeft geen zin, want op het moment dat je beseft dat je er net even niet aan dacht, komt het nog harder binnen. Zoals die wijze Professor Dumbledore zegt in de Harry Potter serie: ‘Numbing the pain for a while, will make it worse when you finally feel it’. Afleiding helpt, maar te veel afleiding werkt averechts.

Een rouw proces blijft niemand bespaard in het leven. Een proces dat je door kunt gaan na overlijden of na een ander soortig verlies. Verlies van een relatie/liefde, vriendschap of droom. Het heeft tijd nodig en doet gewoon verdomd veel pijn. Iets waar je doorheen moet ademen. Rouw is voor iedereen anders en de duur ervan ook. Je kunt zelfs al heel veel verwerkt hebben en nog steeds verdriet voelen. Verdriet kan je soms echt even aangrijpen. Aangrijpen. Het woord zegt eigenlijk al zoveel over hoe dat moet voelen. Dat vind ik mooi aan taal. Het kan je aangrijpen, maar het kan je ook zo vreselijk veel hoop geven. Professor Dumbledore heeft meerder geweldige uitspraken, maar deze blijft dan ook mijn favoriet: ‘Words are, in my not so humble opinion, our most inexhaustible source of magic. Capable of both inflicting injury, and remedying it’.

Ik heb de pijn en de hoop van rouw geprobeerd in woorden te vatten in dit gedicht. I hope it will bring some perspective and light.

x

Poëzie

Gedicht – stom is ook mooi

Ik hou niet van de regen

Maar wel van groen gras

Niet van tegenwind

Wel van mijn winterjas

Ik hou niet van tranen

Maar word wel graag geraakt

Niet van ruzie

Wel van goedgemaakt

Ik hou niet van hitte

Maar wel van de zon

Ik kan er niet omheen,

Leuk bestaat niet zonder stom

Zo simpel kan het zijn

In een wereld van overdenken

Het is eigenlijk wel mooi,

Wat stomme dingen ons kunnen schenken

Inspiratie, Poëzie

Gedicht – Geef elkaar een zoen

Gebundelde kunst. En wel met een illustratie van Lisa Baijs en een gedicht van mij. Voor het platform Shuffle Magazine, waar ik ook met veel liefde voor schrijf, kwam deze samenwerking tot stand. Ik schreef een gedicht waarin ik de bitterzoete vergankelijkheid van het leven wilde weergeven. Lisa heeft daar vervolgens een prent bij gemaakt. Kijk maar eens goed, je ziet de cyclus van de maan terug komen en ook een infinity teken. Heel vet dus en de samenwerking smaakt naar meer.

Geef elkaar een zoen 

Alles is tijdelijk, daar kom je telkens achter.
Zo word je wijsheid steeds iets sterker, je buikje steeds iets zachter.

In die zin is alles wetmatig, een cirkel eindigt nooit.
Zonder begin geen einde, zonder leven geen dood.
Diepte wordt bepaald door leegte, of is het andersom?
Het verleden bepaalt de toekomst, of bepaalt de toekomst wat er komt?

Zo steekt alles in elkaar, als een oneindig geheel.
Houdt alles met elkaar verband, soms te weinig, soms juist iets te veel.

Dat is het dan, dat leven, wat een fenomeen.
We zijn hier voor heel even, gelukkig niet alleen.

Dus als alles tijdelijk is, en je hebt het ermee te doen,
twijfel dan niet al te lang, en geef elkaar die zoen.
Proost op alle dagen, de liefde en het leven,
al is het maar voor even.

– Rosa de Boer, 2017

Inspiratie, Poëzie

Gedicht over het leven

In het kader van de Poëzieweek 2017 leek het mij leuk om eens een gedicht te schrijven. Misschien een beetje zware kost, maar dat hangt ook maar af van hoe je er naar kijkt 😉

Houdt het leven op als je dood gaat?

En zijn wij ons brein?

Of is het zonder lichaam niet meer mogelijk,

om in deze realiteit te zijn?

 

Vormt het leven in een lichaam een beperking of een kans?

Ben je hier gewoon maar voor één keer?

Of is het leven een mogelijkheid om te groeien,

en leef je telkens weer?

 

Hoe je in het leven staat,

en wat je ermee doet,

hangt af van je perceptie,

jouw visie op fout of goed

 

Wat is perceptie?

Wat bepaalt je perspectief?

Luister je alleen naar dat wat te verklaren valt?

Of geef je gehoor aan wat je niet altijd ziet?

 

Wat betekent een onverklaarbaar gevoel?

Houd ons brein ons soms voor de gek?

Toetsen we alles aan de zintuigen van dit lichaam?

Of blijft er toch meer over, als ik ooit vertrek?

Inspiratie, Poëzie

Hoop

Soms, ben je het allemaal even kwijt. Soms, zie je niets meer zitten. Soms, vraag je je af waar je alles voor doet. En soms, vraag je je af waar ergens de zin van is. Een paar jaar geleden heb ik op jonge leeftijd een heel moeilijke periode door gemaakt. Ik ben depressief geweest. Daar zal ik niet te veel over vertellen, maar wat ik wel wil vertellen is dat dit inspirerende gedicht mij enorm geholpen heeft. Het is geschreven door Vaclav Havel, voormalig president van Tsjechië en inspirerend schrijver.  Continue Reading