Browsing Category

Inspiratie

Inspiratie, Poëzie

Rouw

Ik heb de laatste tijd veel nagedacht over rouw. Misschien niet het eerste dat in je op komt om te doen met je vrije tijd, maar als je midden in een rouwproces zit dan kun je niet anders. En ervoor weglopen heeft geen zin, want op het moment dat je beseft dat je er net even niet aan dacht, komt het nog harder binnen. Zoals die wijze Professor Dumbledore zegt in de Harry Potter serie: ‘Numbing the pain for a while, will make it worse when you finally feel it’. Afleiding helpt, maar te veel afleiding werkt averechts.

Een rouw proces blijft niemand bespaard in het leven. Een proces dat je door kunt gaan na overlijden of na een ander soortig verlies. Verlies van een relatie/liefde, vriendschap of droom. Het heeft tijd nodig en doet gewoon verdomd veel pijn. Iets waar je doorheen moet ademen. Rouw is voor iedereen anders en de duur ervan ook. Je kunt zelfs al heel veel verwerkt hebben en nog steeds verdriet voelen. Verdriet kan je soms echt even aangrijpen. Aangrijpen. Het woord zegt eigenlijk al zoveel over hoe dat moet voelen. Dat vind ik mooi aan taal. Het kan je aangrijpen, maar het kan je ook zo vreselijk veel hoop geven. Professor Dumbledore heeft meerder geweldige uitspraken, maar deze blijft dan ook mijn favoriet: ‘Words are, in my not so humble opinion, our most inexhaustible source of magic. Capable of both inflicting injury, and remedying it’.

Ik heb de pijn en de hoop van rouw geprobeerd in woorden te vatten in dit gedicht. I hope it will bring some perspective and light.

x

Columns, Inspiratie

Bespot door de duivel

De duivel lacht om hen die plannen maakt, luidt een gezegde. En niet voor niets, want zeg zou zelf, wanneer loopt alles eigenlijk volgens plan? Als alles volgens plan zou verlopen, zouden de wegen die we zelf uitstippelen kaarsrecht en onveranderlijk voor ons uit lopen. Zou er geen kans zijn om te verdwalen, geen manier om af te slaan. Zou alles zijn zoals verwacht. Hoe comfortabel voorspelbaarheid ook kan zijn, als er nooit iets schuurt, niet uitkomt, compleet onderuit gaat, uit elkaar valt, struikelt of breekt, is er ook geen sprake van frictie. Of obstructie. Of verslagenheid. Duivelse ingrediënten die, hoe ironisch ook, onmisbaar zijn voor de vorming van ons als mens. Want zonder frictie geen glans, zonder obstructie nooit een overwinning en zonder verslagenheid geen levenslust. Zo blijkt eigenlijk alles twee kanten te hebben.

De andere kant van plannen is loslaten. Dat klinkt makkelijk en mindful allemaal, maar ook die termen staan niet op zichzelf. Omgaan met al die kanten, voelt als manoeuvreren tussen uitersten waar de duivel mee lijkt te spelen. Soms de moed bij elkaar rapen om van plannen af te wijken en soms juist de discipline hebben om eens een echt plan te maken. En dan nog zwaai je niet altijd zelf met de scepter over het pad dat je bewandelt. Die controle bestaat niet. Je weet nou eenmaal niet wat de toekomst zal brengen of juist in de war zal schoppen in een zorgvuldig uitgestippeld plan. Misschien worden we er gelukkiger van om te leven vanuit onze waarden en intenties, in plaats van dicht geplande plannen. Waarden en intenties groeien namelijk met ons mee. En als je dan een keer besmeurd, met verwilderd haar en zere knieën voor een onverwachte T-splitsing komt te staan, maakt het niet zoveel uit of je links of rechts gaat. Vergeet niet; teleurstellingen, verloren vriendschappen, shit baantjes, uit elkaar gegroeide relaties en andere rot ervaringen zijn duivels, maar zonder, word je nooit de persoon die je vandaag de dag moet zijn.

Inspiratie, Poëzie

Gedicht – Geef elkaar een zoen

Gebundelde kunst. En wel met een illustratie van Lisa Baijs en een gedicht van mij. Voor het platform Shuffle Magazine, waar ik ook met veel liefde voor schrijf, kwam deze samenwerking tot stand. Ik schreef een gedicht waarin ik de bitterzoete vergankelijkheid van het leven wilde weergeven. Lisa heeft daar vervolgens een prent bij gemaakt. Kijk maar eens goed, je ziet de cyclus van de maan terug komen en ook een infinity teken. Heel vet dus en de samenwerking smaakt naar meer.

Geef elkaar een zoen 

Alles is tijdelijk, daar kom je telkens achter.
Zo word je wijsheid steeds iets sterker, je buikje steeds iets zachter.

In die zin is alles wetmatig, een cirkel eindigt nooit.
Zonder begin geen einde, zonder leven geen dood.
Diepte wordt bepaald door leegte, of is het andersom?
Het verleden bepaalt de toekomst, of bepaalt de toekomst wat er komt?

Zo steekt alles in elkaar, als een oneindig geheel.
Houdt alles met elkaar verband, soms te weinig, soms juist iets te veel.

Dat is het dan, dat leven, wat een fenomeen.
We zijn hier voor heel even, gelukkig niet alleen.

Dus als alles tijdelijk is, en je hebt het ermee te doen,
twijfel dan niet al te lang, en geef elkaar die zoen.
Proost op alle dagen, de liefde en het leven,
al is het maar voor even.

– Rosa de Boer, 2017

Inspiratie, Poëzie

Gedicht over het leven

In het kader van de Poëzieweek 2017 leek het mij leuk om eens een gedicht te schrijven. Misschien een beetje zware kost, maar dat hangt ook maar af van hoe je er naar kijkt 😉

Houdt het leven op als je dood gaat?

En zijn wij ons brein?

Of is het zonder lichaam niet meer mogelijk,

om in deze realiteit te zijn?

 

Vormt het leven in een lichaam een beperking of een kans?

Ben je hier gewoon maar voor één keer?

Of is het leven een mogelijkheid om te groeien,

en leef je telkens weer?

 

Hoe je in het leven staat,

en wat je ermee doet,

hangt af van je perceptie,

jouw visie op fout of goed

 

Wat is perceptie?

Wat bepaalt je perspectief?

Luister je alleen naar dat wat te verklaren valt?

Of geef je gehoor aan wat je niet altijd ziet?

 

Wat betekent een onverklaarbaar gevoel?

Houd ons brein ons soms voor de gek?

Toetsen we alles aan de zintuigen van dit lichaam?

Of blijft er toch meer over, als ik ooit vertrek?

Columns, Inspiratie

De waterpijp rokende rups

Ik kan niet geloven dat het alweer december is. Inclusief het genot (of moet ik zeggen: de stress) van lootjes, cadeaupapier, pepernoten en kerstkaarten. Dinsdag word ik alweer 26. Ik ben voor mijn gevoel nog nooit zo kort één leeftijd geweest. Heb ik het dan zo druk gehad? Tijd is zo gek. Het gaat als een razende voorbij. Soms voel ik me net dat gehaaste witte konijn met zakhorloge uit Alice in Wondeland. Ik besef me dat het met elke leeftijd die ik hierna mag bereiken, het steeds nog een beetje sneller zal gaan. Een besef, dat duidelijk hand in hand gaat met opgroeien en ouder worden. Waarom komt wijsheid eigenlijk met de jaren? Is dat omdat je dan meer tijd hebt gehad om fouten te maken, of juist omdat de tijd maar door tikt en je erachter komt dat je, als ironisch paradox, telkens maar stil blijft staan omdat je juist geen fouten durft te maken?

alice3Het kan niet anders dan dat je wijsheid vergaart door vallen en opstaan. Op een dag val je zo hard, dat de schok groot genoeg is om je een les te leren. Alsof je net als Alice en dat witte konijn een sprong in het diepe maakt ‘down the rabbit hole’. Vallen kan pijn doen en oncomfortabel zijn. Soms lijkt het ook nog eens eeuwen te duren voor je beneden bent. Maar daar draait het uiteindelijk wel om. Ervaren hoe het is om een dieptepunt te bereiken. Om er vervolgens net als Alice achter te komen, dat het leren van een les soms zo slecht nog niet is. Want zelfs diep ‘down the rabbit hole’ vergaat de wereld niet. Al is de realiteit van het verdwaald zijn of het even niet meer weten, een stuk minder mooi en avontuurlijk dan Lewis Carroll wist te beschrijven. Helaas, wij hebben geen flesjes met  ‘drink me’ op het etiket om onze problemen op te lossen. Wij komen geen onzichtbare kat of een waterpijp rokende rups tegen die ons van raad voorzien.alice5

Toch.., nu ik een weer een jaartje ouder en wijzer ben, begin ik er steeds meer in te geloven dat het wel degelijk mogelijk is om raad te vragen aan een wijze rups met waterpijp in tijden van vallen en opstaan. Je vindt hem alleen niet in wonderland, of in de verwachting of advies van anderen, maar in jezelf. Je moet alleen wel diep genoeg durven gaan en naar jezelf willen luisteren. Dus de volgende keer dat je weer eens struikelt door het leven, wees dan niet bang om echt te vallen. Want diep, diep van binnen weet je wel wat wijsheid is.

alice2alice1

Columns, Inspiratie

Column – Van het Kantoor naar de Kinderboerderij

Het Kantoor. Het is er klein en het ruikt er iet wat muf. Ik heb het niet over de plek waar werk wordt verzet op de doordeweekse dagen, ik heb het over de plaatselijke kroeg – waar overigens ook werk wordt verzet, alleen dan op sociaal & liefdes gebied. Wat mij meteen brengt bij de scheppende factor van dit verhaal. Er wordt wel eens gezegd dat liefde een werkwoord is en als ik de schurende, wulps voorbij waggelende en grijpgrage mannen en vrouwen in het Kantoor observeer, klopt dat als een bus. Men werkt hard om te slagen in de liefde. Er worden heel wat weekenden en euro’s gespendeerd aan deze bezigheid in de kroeg. Er worden liters bier en chardonnay genuttigd om het proces enigszins te vergemakkelijken, ook al werkt dit in sommige gevallen averechts. Er wordt gedanst, gesjanst en er worden ook heel wat blauwtjes gelopen. Maar ach, dat heb je er allemaal voor over. Want op een dag lukt het en wissel je na een beetje speeksel ook telefoonnummers uit. Continue Reading

Columns, Inspiratie

De kunst van keuzes maken

In uitstellen ben ik al Koningin, maar het wegduwen van grote keuzes in het leven is ook een specialiteit van mij, zo blijkt. Het is een leerschool, dat ouder worden op deze planeet en ik moet zeggen dat er het afgelopen jaar een aantal nieuwe vaardigheden zijn bijgeschreven op mijn rapportje. Voor het maken van keuzes sta ik nu dus een dikke onvoldoende en als het aankomt op deze ‘universiteit van het leven’ bestaan er geen oma’s die je bemoedigend een briefje van vijf toestoppen na het behalen van een voldoende of een goed. Het is misschien een beetje een slappe metafoor, maar het denken in goed of fout, zit er best een beetje ingeslepen. En als je dan ook nog een 10 hebt gekregen voor het vak over-analyseren ligt de angst om te falen dichterbij dan je denkt. Hoewel ik geloof dat het leven niet zo maakbaar is als vaak wordt gesuggereerd, blijft het maken van keuzes eng. De koers die je vaart wordt er wel degelijk door gekleurd. En wat als dat verkeerd gaat? Ik krijg het bij enkel die gedachte al benauwd. Mijn omgangsmechanisme is simpel: ik maak liever geen keuzes. Als je ze niet maakt, kan het ook niet verkeerd uitpakken namelijk. Het nadeel hiervan is alleen dat je totaal niet verder komt in je leven. Er groeit en ontwikkelt helemaal niets als je maar angstvallig stil blijft staan. Dat is voor een ogenblik wel uit te houden, maar als keuzes ook gevolgen hebben voor anderen – vrienden, familie, relaties – die wel stappen zetten, dan gaat dat schuren. Maar ook als de gevolgen alleen jezelf betreffen; als je nergens heen groeit en geen gevolgen ervaart, kun je net zo goed meteen in je kist gaan liggen. Wat ben je hier anders aan het doen? Niemand kan dusdanig in de toekomst kijken om te bepalen welke keuze je moet maken in het heden. Je kunt jezelf achteraf toch moeilijk verwijten dat je op dat moment alle wijsheid in pacht had. Wat je volgens die wijze meneer Mandela wel mee kunt nemen in je overwegingen is de intentie en de hoop die je op dat moment hebt. Geen keuze maken is eigenlijk ook een keuze: een keuze om bang te zijn. En daar is het leven echt veel te kort voor. Zo. Ik geloof dat ik zojuist een briefje van vijf verdiend heb. Tijd voor een borrel!

Inspiratie, Persoonlijk

Leuk zeg, een boek schrijven. Hoe doe je dat eigenlijk?

New age filosofie a la ‘the secret’,  of elk jaar een nieuw vison board in elkaar zetten met pritstift en een stapel vergeelde vt-wonen bladen, het is een levenswijze waar ik nooit zo in geloof. Visualiseren wat je graag wilt in het leven is leuk, maar of het universum er dan ook echt gehoor aan geeft? Ik dacht daar laatst eens over na en kwam erachter dat er toch wel één ding in mijn leven is waar ik zonder twijfel vanuit ga en vurig in geloof. Gewoon omdat ik niet anders wil en dus niet anders kan. Nee, ik word geen miljonair, win geen auto en word ook geen president.. maar ik ga wél een boek schrijven. Alsof elke twijfel die ik daarover zou hebben afbreuk zou doen aan deze droom. Hoe ik dat precies voor elkaar ga krijgen weet ik nog niet, maar er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden en ik vind er heus wel eentje. Ik leg mijzelf dan ook geen restricties op. Het maakt niet uit wanneer het af is, of ik een week niet geschreven heb, of dat ik mijn plot honderd keer verander. Het komt af. Dat vertrouwen is denk ik de eerste stap als je de intentie hebt om een boek te schrijven. Maar hoe ga je verder?

Love your notes

Namen van personages, pakkende openingszinnen.. ze komen zomaar in mij op als ik net tussen de schappen van de Praxis sta. Extreem verveeld overigens, ik strompel altijd maar een beetje achter Niels aan die wel van elke schroef weet welk nummer er aan hangt. Het vervelende is dat ik die briljante ingevingen dus heel snel weer vergeet. Vorige week nog, viel ik bijna in slaap en borrelde er een prachtige zin omhoog. Te moe om het lichtje aan te doen en het op te schrijven, bleef ik liggen, overtuigd dat ik het morgen nog wel zou weten. Niet dus. Het schrijven van blogs of columns is één ding, het schrijven van een verhaal dat plot technisch goed in elkaar zit een tweede. Het is een puzzel waarvan sommige stukjes heel lang zoek blijven of in eerste instantie op de verkeerde plek blijken te zitten. Notities maken is dus heel erg handig en eigenlijk ook onmisbaar. Zeker als je een tijdje uit je verhaal bent en later weer eens verder wilt schrijven. Continue Reading

Inspiratie, Persoonlijk

5 levenslessen in 25 jaar

Hoera, ik ben jarig! 25 jaar, een kwart eeuw, het is toch wel een bijzondere mijlpaal. Temeer omdat de tijd vooral de laatste paar jaar voorbij is gevlogen. Alsof het elk jaar dat ik ouder word, sneller gaat. En dat is best een gek besef, want hoewel nu nog een jong bloempje, dat is zo voorbij. Voor ik het weet staat de volgende mijlpaal voor de deur. Maar voordat ik te ver vooruit kijk, lijkt het mij leuk om eens terug te kijken. Wat heb ik de afgelopen jaren nou eigenlijk geleerd in het avontuur op weg naar the big 25?

  1. Givers need to set limits because takers rarely do

Ik weet nog goed dat ik ooit klaagde over een vriendin waar ik veel voor deed. Zij deed nooit eens iets terug uit zichzelf. Mijn luisterend oor zei toen; ‘Je kunt nooit verwachten dat mensen hetzelfde doen voor jou. Soms is het niet eens bewust maar zien ze gewoon niet wat je wilt. Het beste wat je kunt doen is jouw eigen grenzen bewaken in wat je voor een ander doet en uitspreken wat je graag zou willen. Dat is duidelijk. Dingen verwachten van mensen niet.’ Continue Reading

Columns, Inspiratie

‘Stom poephoofd!’ Terug naar het basisonderwijs

Sinds kort werk ik in het basisonderwijs als consulent. Van grofgebekte pubers uit het voortgezet onderwijs (die op z’n tijd ook best enig zijn) word ik opeens ondergedompeld in een wereld vol kleine kinderen die al voor mij weg deinzen als ik enkel een wenkbrauw optrek om aan te geven dat ‘stom poephoofd’ een scheldwoord is dat ik liever niet door de gangen hoor galmen. Wat zijn ze schattig en wat zijn ze klein. Heel interessant om te observeren ook.

Ik stond vandaag bij een open podium waar kids van een jaar of 7 een liedje stonden voor te dragen (de poepfabriek.. ja, ik ben er al achter dat poep een hot topic is bij deze leeftijd). Terwijl zij daar vol overtuiging over de pi-pa-poep fabriek stonden te zingen, viel mijn oog op de zorgvuldig uitgekozen outfits van de meeste dametjes. Eentje had een pakje aan dat ik pas zou aantrekken als ik moest gaan solliciteren en de ander had zo’n bohemian bloemenbandje om haar hoofd van echte bloemetjes. Eén meisje droeg zelfs een kokerrok! Ze konden zo in het Hema-breiboek. Toen ik klein was zocht ik heel stellig zelf mijn outfits uit (waar het Hema-breiboek geen enkele boodschap aan zou hebben gok ik). Ik heb nog een keer fikse ruzie gehad met mijn moeder toen we op een familie dag gefotografeerd zouden worden door een echte fotograaf. Ik moest en zou een afschuwelijke maillot aan, die na een lange strijd ook vereeuwigd is op de foto die jarenlang boven de bank van opa en oma heeft gehangen.

Wat mij verder opvalt is dat de meeste leerlingen tegenwoordig werken met tablets en laptops. Dat is heel andere koek dan het werken op een computer zonder internet, maar met toeter van een beeldscherm en bakken vol met floppies. Er is toch echt wel wat veranderd sinds ik zelf als klein meisje door de basisschool dartelde.

Nog een ‘ poep ‘ voorbeeld kwam voorbij toen ik voor groep 5 een kinderboekenweek activiteit deed met een boek waarin wordt verteld over een wol winkel met allerlei gekke kleuren bolletjes wol. Ik had een gigantische zak vol wol meegenomen en elke leerlingen een bolletje gegeven om zelf een bijzondere naam voor te verzinnen. Ik hield elke bol omhoog en dan werd er met elkaar gedeeld welke kleur-naam er was bedacht. Varkensstaartjes-roze, zwartepieten-zwart.. toen we uiteindelijk bij een bruin bolletje aankwamen, begon de leerling in kwestie te giechelen en te stamelen. Je kunt wel raden welke kleur daarvoor bedacht was 😉 Lekker onschuldig en onbevangen. Ik kan er ondanks allerlei hippe veranderingen best weer van genieten moet ik zeggen. De reactie van die kleintjes blijft goud waard.

Toen ik later met die gigantische zak vol met bollen wol over het schoolplein liep, keek een jongetje mij met grote ogen aan. Wat ging ik daar nou mee doen? ‘Ik ga een héééél grote trui breien,’ riep ik. Je had zijn gezichtje moeten zien! Hoewel ik nog geen hoogstaand poep-antwoord weet te geven, voel ik me steeds een beetje meer thuis in het basisonderwijs. Het is een tijdje geleden, maar wat is het leuk 🙂