Browsing Category

Columns

Columns, Inspiratie

Bespot door de duivel

De duivel lacht om hen die plannen maakt, luidt een gezegde. En niet voor niets, want zeg zou zelf, wanneer loopt alles eigenlijk volgens plan? Als alles volgens plan zou verlopen, zouden de wegen die we zelf uitstippelen kaarsrecht en onveranderlijk voor ons uit lopen. Zou er geen kans zijn om te verdwalen, geen manier om af te slaan. Zou alles zijn zoals verwacht. Hoe comfortabel voorspelbaarheid ook kan zijn, als er nooit iets schuurt, niet uitkomt, compleet onderuit gaat, uit elkaar valt, struikelt of breekt, is er ook geen sprake van frictie. Of obstructie. Of verslagenheid. Duivelse ingrediënten die, hoe ironisch ook, onmisbaar zijn voor de vorming van ons als mens. Want zonder frictie geen glans, zonder obstructie nooit een overwinning en zonder verslagenheid geen levenslust. Zo blijkt eigenlijk alles twee kanten te hebben.

De andere kant van plannen is loslaten. Dat klinkt makkelijk en mindful allemaal, maar ook die termen staan niet op zichzelf. Omgaan met al die kanten, voelt als manoeuvreren tussen uitersten waar de duivel mee lijkt te spelen. Soms de moed bij elkaar rapen om van plannen af te wijken en soms juist de discipline hebben om eens een echt plan te maken. En dan nog zwaai je niet altijd zelf met de scepter over het pad dat je bewandelt. Die controle bestaat niet. Je weet nou eenmaal niet wat de toekomst zal brengen of juist in de war zal schoppen in een zorgvuldig uitgestippeld plan. Misschien worden we er gelukkiger van om te leven vanuit onze waarden en intenties, in plaats van dicht geplande plannen. Waarden en intenties groeien namelijk met ons mee. En als je dan een keer besmeurd, met verwilderd haar en zere knieën voor een onverwachte T-splitsing komt te staan, maakt het niet zoveel uit of je links of rechts gaat. Vergeet niet; teleurstellingen, verloren vriendschappen, shit baantjes, uit elkaar gegroeide relaties en andere rot ervaringen zijn duivels, maar zonder, word je nooit de persoon die je vandaag de dag moet zijn.

Columns, Inspiratie

De waterpijp rokende rups

Ik kan niet geloven dat het alweer december is. Inclusief het genot (of moet ik zeggen: de stress) van lootjes, cadeaupapier, pepernoten en kerstkaarten. Dinsdag word ik alweer 26. Ik ben voor mijn gevoel nog nooit zo kort één leeftijd geweest. Heb ik het dan zo druk gehad? Tijd is zo gek. Het gaat als een razende voorbij. Soms voel ik me net dat gehaaste witte konijn met zakhorloge uit Alice in Wondeland. Ik besef me dat het met elke leeftijd die ik hierna mag bereiken, het steeds nog een beetje sneller zal gaan. Een besef, dat duidelijk hand in hand gaat met opgroeien en ouder worden. Waarom komt wijsheid eigenlijk met de jaren? Is dat omdat je dan meer tijd hebt gehad om fouten te maken, of juist omdat de tijd maar door tikt en je erachter komt dat je, als ironisch paradox, telkens maar stil blijft staan omdat je juist geen fouten durft te maken?

alice3Het kan niet anders dan dat je wijsheid vergaart door vallen en opstaan. Op een dag val je zo hard, dat de schok groot genoeg is om je een les te leren. Alsof je net als Alice en dat witte konijn een sprong in het diepe maakt ‘down the rabbit hole’. Vallen kan pijn doen en oncomfortabel zijn. Soms lijkt het ook nog eens eeuwen te duren voor je beneden bent. Maar daar draait het uiteindelijk wel om. Ervaren hoe het is om een dieptepunt te bereiken. Om er vervolgens net als Alice achter te komen, dat het leren van een les soms zo slecht nog niet is. Want zelfs diep ‘down the rabbit hole’ vergaat de wereld niet. Al is de realiteit van het verdwaald zijn of het even niet meer weten, een stuk minder mooi en avontuurlijk dan Lewis Carroll wist te beschrijven. Helaas, wij hebben geen flesjes met  ‘drink me’ op het etiket om onze problemen op te lossen. Wij komen geen onzichtbare kat of een waterpijp rokende rups tegen die ons van raad voorzien.alice5

Toch.., nu ik een weer een jaartje ouder en wijzer ben, begin ik er steeds meer in te geloven dat het wel degelijk mogelijk is om raad te vragen aan een wijze rups met waterpijp in tijden van vallen en opstaan. Je vindt hem alleen niet in wonderland, of in de verwachting of advies van anderen, maar in jezelf. Je moet alleen wel diep genoeg durven gaan en naar jezelf willen luisteren. Dus de volgende keer dat je weer eens struikelt door het leven, wees dan niet bang om echt te vallen. Want diep, diep van binnen weet je wel wat wijsheid is.

alice2alice1

Columns, Inspiratie

Column – Van het Kantoor naar de Kinderboerderij

Het Kantoor. Het is er klein en het ruikt er iet wat muf. Ik heb het niet over de plek waar werk wordt verzet op de doordeweekse dagen, ik heb het over de plaatselijke kroeg – waar overigens ook werk wordt verzet, alleen dan op sociaal & liefdes gebied. Wat mij meteen brengt bij de scheppende factor van dit verhaal. Er wordt wel eens gezegd dat liefde een werkwoord is en als ik de schurende, wulps voorbij waggelende en grijpgrage mannen en vrouwen in het Kantoor observeer, klopt dat als een bus. Men werkt hard om te slagen in de liefde. Er worden heel wat weekenden en euro’s gespendeerd aan deze bezigheid in de kroeg. Er worden liters bier en chardonnay genuttigd om het proces enigszins te vergemakkelijken, ook al werkt dit in sommige gevallen averechts. Er wordt gedanst, gesjanst en er worden ook heel wat blauwtjes gelopen. Maar ach, dat heb je er allemaal voor over. Want op een dag lukt het en wissel je na een beetje speeksel ook telefoonnummers uit. Continue Reading

Columns, Inspiratie

De kunst van keuzes maken

In uitstellen ben ik al Koningin, maar het wegduwen van grote keuzes in het leven is ook een specialiteit van mij, zo blijkt. Het is een leerschool, dat ouder worden op deze planeet en ik moet zeggen dat er het afgelopen jaar een aantal nieuwe vaardigheden zijn bijgeschreven op mijn rapportje. Voor het maken van keuzes sta ik nu dus een dikke onvoldoende en als het aankomt op deze ‘universiteit van het leven’ bestaan er geen oma’s die je bemoedigend een briefje van vijf toestoppen na het behalen van een voldoende of een goed. Het is misschien een beetje een slappe metafoor, maar het denken in goed of fout, zit er best een beetje ingeslepen. En als je dan ook nog een 10 hebt gekregen voor het vak over-analyseren ligt de angst om te falen dichterbij dan je denkt. Hoewel ik geloof dat het leven niet zo maakbaar is als vaak wordt gesuggereerd, blijft het maken van keuzes eng. De koers die je vaart wordt er wel degelijk door gekleurd. En wat als dat verkeerd gaat? Ik krijg het bij enkel die gedachte al benauwd. Mijn omgangsmechanisme is simpel: ik maak liever geen keuzes. Als je ze niet maakt, kan het ook niet verkeerd uitpakken namelijk. Het nadeel hiervan is alleen dat je totaal niet verder komt in je leven. Er groeit en ontwikkelt helemaal niets als je maar angstvallig stil blijft staan. Dat is voor een ogenblik wel uit te houden, maar als keuzes ook gevolgen hebben voor anderen – vrienden, familie, relaties – die wel stappen zetten, dan gaat dat schuren. Maar ook als de gevolgen alleen jezelf betreffen; als je nergens heen groeit en geen gevolgen ervaart, kun je net zo goed meteen in je kist gaan liggen. Wat ben je hier anders aan het doen? Niemand kan dusdanig in de toekomst kijken om te bepalen welke keuze je moet maken in het heden. Je kunt jezelf achteraf toch moeilijk verwijten dat je op dat moment alle wijsheid in pacht had. Wat je volgens die wijze meneer Mandela wel mee kunt nemen in je overwegingen is de intentie en de hoop die je op dat moment hebt. Geen keuze maken is eigenlijk ook een keuze: een keuze om bang te zijn. En daar is het leven echt veel te kort voor. Zo. Ik geloof dat ik zojuist een briefje van vijf verdiend heb. Tijd voor een borrel!

Columns, Inspiratie

‘Stom poephoofd!’ Terug naar het basisonderwijs

Sinds kort werk ik in het basisonderwijs als consulent. Van grofgebekte pubers uit het voortgezet onderwijs (die op z’n tijd ook best enig zijn) word ik opeens ondergedompeld in een wereld vol kleine kinderen die al voor mij weg deinzen als ik enkel een wenkbrauw optrek om aan te geven dat ‘stom poephoofd’ een scheldwoord is dat ik liever niet door de gangen hoor galmen. Wat zijn ze schattig en wat zijn ze klein. Heel interessant om te observeren ook.

Ik stond vandaag bij een open podium waar kids van een jaar of 7 een liedje stonden voor te dragen (de poepfabriek.. ja, ik ben er al achter dat poep een hot topic is bij deze leeftijd). Terwijl zij daar vol overtuiging over de pi-pa-poep fabriek stonden te zingen, viel mijn oog op de zorgvuldig uitgekozen outfits van de meeste dametjes. Eentje had een pakje aan dat ik pas zou aantrekken als ik moest gaan solliciteren en de ander had zo’n bohemian bloemenbandje om haar hoofd van echte bloemetjes. Eén meisje droeg zelfs een kokerrok! Ze konden zo in het Hema-breiboek. Toen ik klein was zocht ik heel stellig zelf mijn outfits uit (waar het Hema-breiboek geen enkele boodschap aan zou hebben gok ik). Ik heb nog een keer fikse ruzie gehad met mijn moeder toen we op een familie dag gefotografeerd zouden worden door een echte fotograaf. Ik moest en zou een afschuwelijke maillot aan, die na een lange strijd ook vereeuwigd is op de foto die jarenlang boven de bank van opa en oma heeft gehangen.

Wat mij verder opvalt is dat de meeste leerlingen tegenwoordig werken met tablets en laptops. Dat is heel andere koek dan het werken op een computer zonder internet, maar met toeter van een beeldscherm en bakken vol met floppies. Er is toch echt wel wat veranderd sinds ik zelf als klein meisje door de basisschool dartelde.

Nog een ‘ poep ‘ voorbeeld kwam voorbij toen ik voor groep 5 een kinderboekenweek activiteit deed met een boek waarin wordt verteld over een wol winkel met allerlei gekke kleuren bolletjes wol. Ik had een gigantische zak vol wol meegenomen en elke leerlingen een bolletje gegeven om zelf een bijzondere naam voor te verzinnen. Ik hield elke bol omhoog en dan werd er met elkaar gedeeld welke kleur-naam er was bedacht. Varkensstaartjes-roze, zwartepieten-zwart.. toen we uiteindelijk bij een bruin bolletje aankwamen, begon de leerling in kwestie te giechelen en te stamelen. Je kunt wel raden welke kleur daarvoor bedacht was 😉 Lekker onschuldig en onbevangen. Ik kan er ondanks allerlei hippe veranderingen best weer van genieten moet ik zeggen. De reactie van die kleintjes blijft goud waard.

Toen ik later met die gigantische zak vol met bollen wol over het schoolplein liep, keek een jongetje mij met grote ogen aan. Wat ging ik daar nou mee doen? ‘Ik ga een héééél grote trui breien,’ riep ik. Je had zijn gezichtje moeten zien! Hoewel ik nog geen hoogstaand poep-antwoord weet te geven, voel ik me steeds een beetje meer thuis in het basisonderwijs. Het is een tijdje geleden, maar wat is het leuk 🙂

Columns, Inspiratie

Column – Uitstelgedrag

Ik open mijn vriezer opzoek naar een pak frikandellen maar in plaats daarvan zie ik een gigantische ijsklomp aan de rekken hangen. Alsof het complete continent Antarctica zijn heil in mijn vriezer heeft gezocht, opgejaagd door de ellende van de opwarming van de aarde. Ergens tussen het ijs en de binnenkant van mijn vriezer vind ik een verfrommeld oranje Mora doosje met nog twee frikandellen, die ik met een bijtel te lijf zou moeten gaan om van elkaar te scheiden. Zucht, weer een klusje dat ik al maanden uitstel..

Als je een pen op het papier zet en er vervolgens onwillekeurige lijnen mee trekt zonder het contact tussen de pen en het papier te verbreken, krijg je zeg maar de situatie die zich soms afspeelt in mijn hoofd. Een grote chaos. Een wirwar waardoor ik niet meer duidelijk kan functioneren en alles tegelijk wil aanpakken en afmaken. Ik heb hier nog een afspraak, daar nog een mailtje te versturen, 3 miljoen kledingstukken te strijken, boodschappenlijstjes te bedenken en die verdomde vriezer te ontdooien. Als perfectionist met de neiging om elke deadline te halen probeer ik deze rommel in mijn hoofd vaak te bestrijden met het To-do lijstje. Een soort wc eend voor mijn hoofd. Even een rondje door mijn agenda en mijn huis en dan alles opschrijven dat er nog gebeuren moet. Zo. Morgen ga ik dat lijstje helemaal afwerken, denk ik dan.

Ik heb er geen valide onderzoek op losgelaten, maar dat lijstje heb ik nog nooit helemaal af kunnen vinken in één dag. Zelfs niet als ik daar in theorie tijd voor had. Het lukt gewoon niet. Zelfs het schrijven van dit blogje heb ik al dagen uitgesteld. Hoewel de helft van het lijstje vaak wel lukt en ik mijzelf graag voorhoud dat ik altijd van een half vol glas uitga, ben ik ontevreden want ik blijf klusjes uitstellen. Die documentaire op tv was té interessant, dat whatsapp gesprek té grappig of dat boek té leuk om weer dicht te doen. Toch zet ik de meest belangrijke taken op deze manier wel feilloos onder elkaar. Ik doe zo namelijk alleen het brood nodige van het lijstje, toch? Van uitstel komt afstel, maar mán, wat fijn om te zien dat ik prioriteiten kan stellen.

Ps. Nog een zeer leerzame tip: probeer nooit om twee aan elkaar gevroren frikandellen met een smeermes te scheiden. Just so you know.

Columns, Inspiratie

Column – Lit Jumeaux

Lit Jumeaux. Wel eens van gehoord? Het is o.a. een chique term voor een extra groot dekbed van 2.40 breed. Voor de stelletjes onder ons. Samen onder één deken, maar dan wel met een beetje persoonlijke ruimte. Hoe is het dan mogelijk dat ik elke avond als een soort professionele burrito in de dekens gerold lig en mijn vriend moet vechten voor een beetje warmte? Met mijn geringe postuur zou 1.20 m toch genoeg moeten zijn? Misschien is het wel een kwestie van controle. Alle dekens onder mijn hoede. Als een soort bescherming tegen de monsters onder mijn bed (die zijn sinds mijn jeugd nog niet helemaal verdwenen namelijk – ik betrap mijzelf er nog steeds wel eens op dat ik met een sprongetje op bed spring zodat niemand mijn enkels kan grijpen). Het is duidelijk een psychisch dingetje. Al moet ik eerlijk bekennen dat het ook gewoon heel lekker ligt met een hoop dekens tussen de benen.

Komt het niet vaker voor dat de vrouw alle dekens inpikt? Eigenlijk zijn die nachtelijke details best wel typerend voor een stel. Het bed is toch een ontspannen punt in onze dagelijkse beslommeringen. Er worden cruciale levensbepalende keuzes besproken (en gemaakt ;)), boeken gelezen, er wordt uitgeziekt, geknuffeld en gedroomd. Sommige stelletjes kijken er zelfs films en ik denk dat er in menig master bed kruimels te vinden zijn van een zondags ontbijtje. Kijk eens naar het nachtkastje en je weet in een klap meer over de persoon die elke avond zijn hoofd te ruste legt op het naast gelegen kussen. Wel of geen nacht lampje? Of een digitale wekker, zodat je midden in de nacht in paniek kunt aftellen hoeveel minuten je nog kunt slapen als je weer eens wakker ligt. Of misschien een leeg glas waar jus d’orange in heeft gezeten van dat ene zondagse ontbijt.

Bij mij staan mijn pantoffels altijd naast het bed als het winter is. Ja, ik heb inderdaad bijna altijd koude voeten. Het fleecedekentje dat overdag keurig over ons voeteneinde gedrapeerd ligt ondersteunt deze theorie. Misschien is het inpikken van onze ‘lit jumeaux’ deken toch niet zo gek. De meeste vrouwen hebben het gewoon altijd koud.

fun_cartoon_duvetcover

Columns, Inspiratie

Disney fucked us up – Daten en relaties anno 2015?

Ik vond laatst een foto terug van een vriendenboekje waar ik in geschreven had toen ik nog te veel naar Disney films keek. Op de vraag ‘wat wil je later worden?’ antwoordde ik; zeemeermin. Natuurlijk geïnspireerd door de roodharige prinses Ariël, wiens sprookje ons doet geloven dat de prins op het witte paard vanzelf langskomt om ons te redden. Of wat dacht je van Assepoester? Trekt één keer een nieuwe jurk aan en prins charming gaat stad en land af om deze dame op te sporen. Sneeuw Witje? Geen één van de zeven dwergen maakte ook maar een kleine kans. Jezus, Disney. Zou dat een reden kunnen zijn dat wij onafhankelijke vrouwen van tegenwoordig er een bijzonder verwachtingspatroon en eisenpakket op na houden als het aankomt op daten en relaties? Continue Reading

Columns, Inspiratie

Groener gras aan de overkant

‘If their grass is greener, water your lawn’. Toen ik deze quote tegen kwam, is hij zeker een week in mijn hoofd blijven hangen. Het gras van je buurman, dat lijkt toch vaak groener te zijn dan jouw vertrapte en verdroogde verzameling aan sprietjes. Waarom doen we dat toch eigenlijk, dat vergelijken met een ander? Wegdromen bij je eigen realiteit, of geeft het juist een gevoel van minderwaardigheid? Beide opties doen in ieder geval niets voor jouw eigen zielige hoopje gras. Tijd om je tuintje eens goed onder de loep te nemen. Kijken naar jouw eigen situatie in plaats van naar anderen, daar kom je pas mee verder. Misschien blijkt wel dat jouw gras enkel een beetje water nodig heeft, of misschien een flinke beurt met de grasmaaier. Pak aan wat er moet gebeuren, zodat jouw gazonnetje er op zo’n manier bij ligt dat jij er een glimlach van op je gezicht krijgt. Wat voor de een werkt, werkt voor de ander niet. Daarbij heeft iedereen met andere omstandigheden te maken. Tot voorkort had ik niet zulke groene vingers, maar nu ik op een leeftijd ben waarin ik mijn eigen gazon inricht en vorm geef, ben ik toch bezig met snoeischaren en heel wat zakken potgrond. Lekker metaforisch stukje dit, maar de boodschap van deze quote is wel goed bij me binnen gekomen. Mocht je de komende week iets te vaak aan de Intratuin denken, dan is dat bij jou waarschijnlijk ook van toepassing. Want zeg nou zelf; hoe groen is jouw gras?

Columns, Inspiratie

Column – Tijd versus geld

Met een slakkentempo schakel ik terug naar z’n één op de A9. Uit de radio galmt een stem die me vertelt dat het allemaal nog wel even gaat duren. Slaperig zoek ik een andere radiozender op. Het wordt 100% NL met het nummer ‘Ik neem je mee’. Ik wil dat Gers Pardoel mij eens mee neemt. Op reis of achterop de fiets, het kan me eigenlijk niet schelen. Het valt me op dat ik in dit leven veel te veel bezig ben met van die saaie aardse dingen. Een goede carrière, een gevulde bankrekening, en elke dag weer die file. Waarom hecht ik daar eigenlijk zoveel waarde aan? Werken is weliswaar een noodzakelijk deel van het leven, maar het leven heeft zo veel meer te bieden. Familie, vrienden, het bos, de zee, duizenden boeken die je fantasie op de proef stellen of wat dacht je van honderden hobby’s om te beoefenen. Het leven gaat al zo snel hoor ik iedereen zeggen, waarom probeer ik bijna al mijn tijd dan te vullen met een drukke carrière? Het is eigenlijk een kwestie; tijd versus geld. Waar ga je voor? Ik weet dat niet iedereen die keuze heeft, maar ik zit in een mega luxe positie om te kunnen kiezen. Waarom doe ik daar dan niets mee? Ik draai de radio harder en Gers Pardoel begint net aan zijn refrein. Mijn lippen zingen mee maar er komt geen geluid uit mijn mond. Langs de snelweg zie ik koeien in de wei. Ik lijk net als hen wel stil te staan. Gevangen op de A9. Ondanks dat het tegen alle verwachtingen in gaat, kies ik toch liever voor tijd. De tijd hebben om van het leven een feestje te maken, te genieten van de vrijheid om te kunnen ervaren wat het leven te bieden heeft. Dan maar een kleine baan met minder salaris. Ik werk om te leven en niet andersom. En zo besluit ik om achterop de fiets te springen. Misschien met een boterham in een trommeltje, maar wel met de tijd om te genieten van de zon.