Browsing Category

Columns

Columns, Life

De waterpijp rokende rups

Ik kan niet geloven dat het alweer december is. Inclusief het genot (of moet ik zeggen: de stress) van lootjes, cadeaupapier, pepernoten en kerstkaarten. Dinsdag word ik alweer 26. Ik ben voor mijn gevoel nog nooit zo kort één leeftijd geweest. Heb ik het dan zo druk gehad? Tijd is zo gek. Het gaat als een razende voorbij. Soms voel ik me net dat gehaaste witte konijn met zakhorloge uit Alice in Wondeland. Ik besef me dat het met elke leeftijd die ik hierna mag bereiken, het steeds nog een beetje sneller zal gaan. Een besef, dat duidelijk hand in hand gaat met opgroeien en ouder worden. Waarom komt wijsheid eigenlijk met de jaren? Is dat omdat je dan meer tijd hebt gehad om fouten te maken, of juist omdat de tijd maar door tikt en je erachter komt dat je, als ironisch paradox, telkens maar stil blijft staan omdat je juist geen fouten durft te maken?

alice3Het kan niet anders dan dat je wijsheid vergaart door vallen en opstaan. Op een dag val je zo hard, dat de schok groot genoeg is om je een les te leren. Alsof je net als Alice en dat witte konijn een sprong in het diepe maakt ‘down the rabbit hole’. Vallen kan pijn doen en oncomfortabel zijn. Soms lijkt het ook nog eens eeuwen te duren voor je beneden bent. Maar daar draait het uiteindelijk wel om. Ervaren hoe het is om een dieptepunt te bereiken. Om er vervolgens net als Alice achter te komen, dat het leren van een les soms zo slecht nog niet is. Want zelfs diep ‘down the rabbit hole’ vergaat de wereld niet. Al is de realiteit van het verdwaald zijn of het even niet meer weten, een stuk minder mooi en avontuurlijk dan Lewis Carroll wist te beschrijven. Helaas, wij hebben geen flesjes met  ‘drink me’ op het etiket om onze problemen op te lossen. Wij komen geen onzichtbare kat of een waterpijp rokende rups tegen die ons van raad voorzien.alice5

Toch.., nu ik een weer een jaartje ouder en wijzer ben, begin ik er steeds meer in te geloven dat het wel degelijk mogelijk is om raad te vragen aan een wijze rups met waterpijp in tijden van vallen en opstaan. Je vindt hem alleen niet in wonderland, of in de verwachting of advies van anderen, maar in jezelf. Je moet alleen wel diep genoeg durven gaan en naar jezelf willen luisteren. Dus de volgende keer dat je weer eens struikelt door het leven, wees dan niet bang om echt te vallen. Want diep, diep van binnen weet je wel wat wijsheid is.

alice2alice1

Columns, Love

Column – Van het Kantoor naar de Kinderboerderij

Het Kantoor. Het is er klein en het ruikt er iet wat muf. Ik heb het niet over de plek waar werk wordt verzet op de doordeweekse dagen, ik heb het over de plaatselijke kroeg – waar overigens ook werk wordt verzet, alleen dan op sociaal & liefdes gebied. Wat mij meteen brengt bij de scheppende factor van dit verhaal. Er wordt wel eens gezegd dat liefde een werkwoord is en als ik de schurende, wulps voorbij waggelende en grijpgrage mannen en vrouwen in het Kantoor observeer, klopt dat als een bus. Men werkt hard om te slagen in de liefde. Er worden heel wat weekenden en euro’s gespendeerd aan deze bezigheid in de kroeg. Er worden liters bier en chardonnay genuttigd om het proces enigszins te vergemakkelijken, ook al werkt dit in sommige gevallen averechts. Er wordt gedanst, gesjanst en er worden ook heel wat blauwtjes gelopen. Maar ach, dat heb je er allemaal voor over. Want op een dag lukt het en wissel je na een beetje speeksel ook telefoonnummers uit. Continue Reading

Columns, Life, Persoonlijk

De kunst van keuzes maken

In uitstellen ben ik al Koningin, maar het wegduwen van grote keuzes in het leven is ook een specialiteit van mij, zo blijkt. Het is een leerschool, dat ouder worden op deze planeet en ik moet zeggen dat er het afgelopen jaar een aantal nieuwe vaardigheden zijn bijgeschreven op mijn rapportje. Voor het maken van keuzes sta ik nu dus een dikke onvoldoende en als het aankomt op deze ‘universiteit van het leven’ bestaan er geen oma’s die je bemoedigend een briefje van vijf toestoppen na het behalen van een voldoende of een goed. Het is misschien een beetje een slappe metafoor, maar het denken in goed of fout, zit er best een beetje ingeslepen. En als je dan ook nog een 10 hebt gekregen voor het vak over-analyseren ligt de angst om te falen dichterbij dan je denkt. Hoewel ik geloof dat het leven niet zo maakbaar is als vaak wordt gesuggereerd, blijft het maken van keuzes eng. De koers die je vaart wordt er wel degelijk door gekleurd. En wat als dat verkeerd gaat? Ik krijg het bij enkel die gedachte al benauwd. Mijn omgangsmechanisme is simpel: ik maak liever geen keuzes. Als je ze niet maakt, kan het ook niet verkeerd uitpakken namelijk. Het nadeel hiervan is alleen dat je totaal niet verder komt in je leven. Er groeit en ontwikkelt helemaal niets als je maar angstvallig stil blijft staan. Dat is voor een ogenblik wel uit te houden, maar als keuzes ook gevolgen hebben voor anderen – vrienden, familie, relaties – die wel stappen zetten, dan gaat dat schuren. Maar ook als de gevolgen alleen jezelf betreffen; als je nergens heen groeit en geen gevolgen ervaart, kun je net zo goed meteen in je kist gaan liggen. Wat ben je hier anders aan het doen? Niemand kan dusdanig in de toekomst kijken om te bepalen welke keuze je moet maken in het heden. Je kunt jezelf achteraf toch moeilijk verwijten dat je op dat moment alle wijsheid in pacht had. Wat je volgens die wijze meneer Mandela wel mee kunt nemen in je overwegingen is de intentie en de hoop die je op dat moment hebt. Geen keuze maken is eigenlijk ook een keuze: een keuze om bang te zijn. En daar is het leven echt veel te kort voor. Zo. Ik geloof dat ik zojuist een briefje van vijf verdiend heb. Tijd voor een borrel!

Columns, Life

Column – De laatste loodjes

Als Niels de laatste gipsplaat tegen de muur geschroefd heeft, weet ik niet wat ik zeggen moet. Opeens is onze verbouwing (lees: gat in de woonboot) getransformeerd in een echt stuk huis. Eindelijk kan ik mij goed inbeelden hoe de kamers eruit zien. Ik kan er nu gewoon een rondje door lopen en bedenken waar het logeerbed en het bureau komen te staan. Hoewel nog steenkoud en niet gestuukt, heeft het geheel vorm gekregen en weten wij allebei; het einde is in zicht. Dat maakt deze vermoeiende reis een stuk dragelijker en ik hang die dag zelfs fluitend de was op voor het televisie scherm. We kunnen toch weer bijna ‘normaal’ tv kijken met deze voortgang. Echter wordt er niet voor niets geïnsinueerd dat de laatste loodjes het zwaarst wegen. De cv moet nog worden aangesloten, de airco’s moeten worden geïnstalleerd, alles moet gestuukt en ook nog een week lang drogen, de ondervloer moet nog worden gelegd en de kozijnen geschilderd. Mijn handen jeuken om met de gordijnen, kleedjes en meubels aan de slag te gaan, maar ik moet dus nog even geduld hebben.

Dan breekt eindelijk het moment aan dat de stuuk op de muren zit en alles gewit kan worden. Samen met mijn zus ga ik het trapgat te lijf. Ja, we hebben nu gewoon een heuse trap en bovenverdieping, zo gek! We wurmen ons naar boven met een emmer verf. Het trapgat is qua grootte aangepast aan ons woonbootje en is redelijk smal uitgevallen en dat is zacht uitgedrukt. Hoewel smal, is het trapgat ook hoog. En laten wij dat nou net niet zijn. Ruimte voor een huishoud trap is er niet, dus zoals het echte woonboot bewoners betaamt, moet er een creatieve oplossing worden gezocht. Uiteindelijk tapen we kwasten aan een de stok van een dweil met een beetje ducktape en kunnen ook de bovenste hoekjes voorzien worden van een verse laag Histor. Verven, verven en nog eens verven. Mijn niet bestaande spierballen zijn na drie dagen bijna waar te nemen. Als semi-witte stuuk ‘wit’ geverfd moet worden, dan zie je na een half uur dus niet meer waar je nou geweest bent. Voor de laatste check op vergeten stukjes moet ik een rondje om mijn as draaien want ik kan mijn nek amper meer bewegen door het witten van alle plafonds. Wat een klus, maar wat een voldoening! Als het laminaat eenmaal ligt sta ik pas echt versteld van het resultaat. Het is bijna niet voor te stellen dat er zoveel werk verricht is het afgelopen jaar. Wat zijn we tevreden en wat is het fijn dat we weer terug kunnen verhuizen naar een eigen slaapkamer en er weer gewoon een nachtlampje naast het bed past. We zetten het bed en de kledingkast in elkaar en moeten het eerste nachtje helemaal wennen aan de nieuwe ruimte. Alle (woonboot)buurtjes komen langs en krijgen spontaan inspiratie om eens naar de mogelijkheden op hun eigen boot te kijken. Aan de ‘Oehs’en ‘Aahs’ te horen valt alles in de smaak.

En zo is er een jaar voorbij. Vol tekeningen, gereedschap, slapeloze nachten en in totaal drie kilo aan bouwmarkt bonnen. Wat een avontuur. Trots zijn we, ik kan niet anders zeggen.

Lees hier:
deel 1 ‘Een sprong in het diepe’
deel 2 ‘Circusartiest in eigen boot’
deel 3 ‘Gat in je woonboot’

deel 4 ‘Hoe overleef ik een verbouwing’

Deze column heb ik geschreven voor www.vlotmagazine.nl. Elke nieuwe column verschijnt eerst daar, alvorens deze hier te lezen is.

Columns, Life

‘Stom poephoofd!’ Terug naar het basisonderwijs

Sinds kort werk ik in het basisonderwijs als consulent. Van grofgebekte pubers uit het voortgezet onderwijs (die op z’n tijd ook best enig zijn) word ik opeens ondergedompeld in een wereld vol kleine kinderen die al voor mij weg deinzen als ik enkel een wenkbrauw optrek om aan te geven dat ‘stom poephoofd’ een scheldwoord is dat ik liever niet door de gangen hoor galmen. Wat zijn ze schattig en wat zijn ze klein. Heel interessant om te observeren ook.

Ik stond vandaag bij een open podium waar kids van een jaar of 7 een liedje stonden voor te dragen (de poepfabriek.. ja, ik ben er al achter dat poep een hot topic is bij deze leeftijd). Terwijl zij daar vol overtuiging over de pi-pa-poep fabriek stonden te zingen, viel mijn oog op de zorgvuldig uitgekozen outfits van de meeste dametjes. Eentje had een pakje aan dat ik pas zou aantrekken als ik moest gaan solliciteren en de ander had zo’n bohemian bloemenbandje om haar hoofd van echte bloemetjes. Eén meisje droeg zelfs een kokerrok! Ze konden zo in het Hema-breiboek. Toen ik klein was zocht ik heel stellig zelf mijn outfits uit (waar het Hema-breiboek geen enkele boodschap aan zou hebben gok ik). Ik heb nog een keer fikse ruzie gehad met mijn moeder toen we op een familie dag gefotografeerd zouden worden door een echte fotograaf. Ik moest en zou een afschuwelijke maillot aan, die na een lange strijd ook vereeuwigd is op de foto die jarenlang boven de bank van opa en oma heeft gehangen.

Wat mij verder opvalt is dat de meeste leerlingen tegenwoordig werken met tablets en laptops. Dat is heel andere koek dan het werken op een computer zonder internet, maar met toeter van een beeldscherm en bakken vol met floppies. Er is toch echt wel wat veranderd sinds ik zelf als klein meisje door de basisschool dartelde.

Nog een ‘ poep ‘ voorbeeld kwam voorbij toen ik voor groep 5 een kinderboekenweek activiteit deed met een boek waarin wordt verteld over een wol winkel met allerlei gekke kleuren bolletjes wol. Ik had een gigantische zak vol wol meegenomen en elke leerlingen een bolletje gegeven om zelf een bijzondere naam voor te verzinnen. Ik hield elke bol omhoog en dan werd er met elkaar gedeeld welke kleur-naam er was bedacht. Varkensstaartjes-roze, zwartepieten-zwart.. toen we uiteindelijk bij een bruin bolletje aankwamen, begon de leerling in kwestie te giechelen en te stamelen. Je kunt wel raden welke kleur daarvoor bedacht was 😉 Lekker onschuldig en onbevangen. Ik kan er ondanks allerlei hippe veranderingen best weer van genieten moet ik zeggen. De reactie van die kleintjes blijft goud waard.

Toen ik later met die gigantische zak vol met bollen wol over het schoolplein liep, keek een jongetje mij met grote ogen aan. Wat ging ik daar nou mee doen? ‘Ik ga een héééél grote trui breien,’ riep ik. Je had zijn gezichtje moeten zien! Hoewel ik nog geen hoogstaand poep-antwoord weet te geven, voel ik me steeds een beetje meer thuis in het basisonderwijs. Het is een tijdje geleden, maar wat is het leuk 🙂

Columns, Life

Column – Hoe overleef ik een verbouwing?

Deel 4 : Met een zucht plof ik op de bank. Het enige plekje in huis dat niet overhoop ligt. Mijn voeten rusten op een zeil, dat al een jaar lang mijn prachtige kleed en laminaat afdekt en helemaal onder de vlekken zit. Een gips spoor leidt tot de slaapkamerdeur, waarachter zich de oorzaak van dit alles bevindt; de verbouwing. En wel eentje op een woonboot. We gaan van één slaapkamer naar drie, door een trap te plaatsen en er een verdieping boven op te bouwen. En man-lief doet alles zelf. Dat kost minder geld, maar wel veel meer tijd. Ik ben trots op hem, maar ik begin deze situatie ook wel zat te raken. Want hoewel de verbouwing zich achter de slaapkamerdeur afspeelt, neemt het je hele huis over. Een berg gips van twee meter lang en 80 cm breed heeft bijvoorbeeld de plek ingenomen van de voormalige salontafel. De was hangt standaard voor de tv te drogen en mijn zorgvuldig geplaatste fotolijstjes worden bedolven onder losliggende lampen, verfrollers, bonnen van de bouwmarkt en tubes plamuur.

Om nog maar te zwijgen over onze tijdelijke ‘slaapkamer’ wat eigenlijk gewoon het rommel kamertje is waar net aan twee matrassen in passen. Alle kleding ligt door elkaar op de plankjes aan de muur en onze schoenen bivakkeren in een wasmand. Alle jasjes en blousjes hangen trouwens naast de stofzuiger en schone lakens vind je naast de wc-eend en een fles glorix. Dit veroorzaakt een soort blinde opruim-woede, die niet verdwijnt voordat ik een vierkante meter vrij heb gemaakt van troep. Hoppa, weer een zak richting de kringloop. Als dit nog veel langer duurt heb ik straks geen spullen meer over om de nieuwe kamers mee in te richten. Grapje natuurlijk. De vensterbanken liggen alweer vol met nieuwe decoratieve items die straks een plekje krijgen in de vers gelakte kasten van de opbouw. Je moet het esthetische aspect niet uit het oog verliezen toch?

Gelukkig is deze verbouwing nog niet zo erg als die keer dat de badkamer eraan moest geloven. Toen zaten we drie weken zonder wc. Nou ja, er stond een Dixie in de tuin. Zo’n plastic hok bedoeld voor bouwvakkers, met chemische toilet spoeling en veel te dun toiletpapier. Echt een feestje als je in het donker met je zaklamp op weg gaat om eerst elk hoekje te inspecteren op losgeslagen spinnen en vervolgens in paniek van die koude wc bril af te springen omdat je de zaklamp in de pot hebt laten vallen. Wat een luxe poes ben ik ook.

Ik heb echt wel geprobeerd mee te helpen, maar eerlijk is eerlijk, ik kan nog geen hamer op tillen. Laat staan dat ik begrijp hoe damp dichte folie geplaatst moet worden. Verven, dat kan ik wel. En laminaat uitkiezen. Maar of dat nou zoden aan de dijk zet? Ik begon dit verhaal met de bedoeling tips op te sommen die je zouden moeten helpen met het overleven van een verbouwing. Nu ik welgeteld 493 woorden heb vuilgemaakt aan het omschrijven van deze verlegenheidsituatie, ben ik erachter dat ik eigenlijk geen flauw idee heb. Al moet ik zeggen dat verwoorden van deze toestand wel oplucht. Misschien is dat wel hoe je een verbouwing overleeft.

Lees hier:
deel 1 ‘Een sprong in het diepe’
deel 2 ‘Circusartiest in eigen boot’
deel 3 ‘Gat in je woonboot’ 

Deze column heb ik geschreven voor www.vlotmagazine.nl. Elke nieuwe column verschijnt eerst daar, alvorens deze hier te lezen is.

Columns, Life

Column – Uitstelgedrag

Ik open mijn vriezer opzoek naar een pak frikandellen maar in plaats daarvan zie ik een gigantische ijsklomp aan de rekken hangen. Alsof het complete continent Antarctica zijn heil in mijn vriezer heeft gezocht, opgejaagd door de ellende van de opwarming van de aarde. Ergens tussen het ijs en de binnenkant van mijn vriezer vind ik een verfrommeld oranje Mora doosje met nog twee frikandellen, die ik met een bijtel te lijf zou moeten gaan om van elkaar te scheiden. Zucht, weer een klusje dat ik al maanden uitstel..

Als je een pen op het papier zet en er vervolgens onwillekeurige lijnen mee trekt zonder het contact tussen de pen en het papier te verbreken, krijg je zeg maar de situatie die zich soms afspeelt in mijn hoofd. Een grote chaos. Een wirwar waardoor ik niet meer duidelijk kan functioneren en alles tegelijk wil aanpakken en afmaken. Ik heb hier nog een afspraak, daar nog een mailtje te versturen, 3 miljoen kledingstukken te strijken, boodschappenlijstjes te bedenken en die verdomde vriezer te ontdooien. Als perfectionist met de neiging om elke deadline te halen probeer ik deze rommel in mijn hoofd vaak te bestrijden met het To-do lijstje. Een soort wc eend voor mijn hoofd. Even een rondje door mijn agenda en mijn huis en dan alles opschrijven dat er nog gebeuren moet. Zo. Morgen ga ik dat lijstje helemaal afwerken, denk ik dan.

Ik heb er geen valide onderzoek op losgelaten, maar dat lijstje heb ik nog nooit helemaal af kunnen vinken in één dag. Zelfs niet als ik daar in theorie tijd voor had. Het lukt gewoon niet. Zelfs het schrijven van dit blogje heb ik al dagen uitgesteld. Hoewel de helft van het lijstje vaak wel lukt en ik mijzelf graag voorhoud dat ik altijd van een half vol glas uitga, ben ik ontevreden want ik blijf klusjes uitstellen. Die documentaire op tv was té interessant, dat whatsapp gesprek té grappig of dat boek té leuk om weer dicht te doen. Toch zet ik de meest belangrijke taken op deze manier wel feilloos onder elkaar. Ik doe zo namelijk alleen het brood nodige van het lijstje, toch? Van uitstel komt afstel, maar mán, wat fijn om te zien dat ik prioriteiten kan stellen.

Ps. Nog een zeer leerzame tip: probeer nooit om twee aan elkaar gevroren frikandellen met een smeermes te scheiden. Just so you know.

Columns, Life

Column – Lit Jumeaux

Lit Jumeaux. Wel eens van gehoord? Het is o.a. een chique term voor een extra groot dekbed van 2.40 breed. Voor de stelletjes onder ons. Samen onder één deken, maar dan wel met een beetje persoonlijke ruimte. Hoe is het dan mogelijk dat ik elke avond als een soort professionele burrito in de dekens gerold lig en mijn vriend moet vechten voor een beetje warmte? Met mijn geringe postuur zou 1.20 m toch genoeg moeten zijn? Misschien is het wel een kwestie van controle. Alle dekens onder mijn hoede. Als een soort bescherming tegen de monsters onder mijn bed (die zijn sinds mijn jeugd nog niet helemaal verdwenen namelijk – ik betrap mijzelf er nog steeds wel eens op dat ik met een sprongetje op bed spring zodat niemand mijn enkels kan grijpen). Het is duidelijk een psychisch dingetje. Al moet ik eerlijk bekennen dat het ook gewoon heel lekker ligt met een hoop dekens tussen de benen.

Komt het niet vaker voor dat de vrouw alle dekens inpikt? Eigenlijk zijn die nachtelijke details best wel typerend voor een stel. Het bed is toch een ontspannen punt in onze dagelijkse beslommeringen. Er worden cruciale levensbepalende keuzes besproken (en gemaakt ;)), boeken gelezen, er wordt uitgeziekt, geknuffeld en gedroomd. Sommige stelletjes kijken er zelfs films en ik denk dat er in menig master bed kruimels te vinden zijn van een zondags ontbijtje. Kijk eens naar het nachtkastje en je weet in een klap meer over de persoon die elke avond zijn hoofd te ruste legt op het naast gelegen kussen. Wel of geen nacht lampje? Of een digitale wekker, zodat je midden in de nacht in paniek kunt aftellen hoeveel minuten je nog kunt slapen als je weer eens wakker ligt. Of misschien een leeg glas waar jus d’orange in heeft gezeten van dat ene zondagse ontbijt.

Bij mij staan mijn pantoffels altijd naast het bed als het winter is. Ja, ik heb inderdaad bijna altijd koude voeten. Het fleecedekentje dat overdag keurig over ons voeteneinde gedrapeerd ligt ondersteunt deze theorie. Misschien is het inpikken van onze ‘lit jumeaux’ deken toch niet zo gek. De meeste vrouwen hebben het gewoon altijd koud.

fun_cartoon_duvetcover

Columns

Column – Gat in je woonboot

En dan is opeens de helft van je woonboot leeg. Enkel het houten skelet en de muurbekleding zijn nog zichtbaar. Onze tijdelijke slaapkamer is in de andere kamer geïnstalleerd. De matrassen barricaderen de deur richting ons kleine balkonnetje, waar het hok met de wasmachine zich bevindt. Dat wordt nog wat, elke keer over het bed klauteren met mijn wasmand. Ik heb het er graag voor over, want als ik de 3D tekeningen mag geloven verandert ons bootje straks in een waar paleis met die opbouw erop. We krijgen er twee slaapkamers bij en onze eigen slaapkamer wordt zelfs twee meter langer. Op tafel liggen twee nieuwe roze handschoenen. Maat S, voor mij. Een echte klus-vrouw ben ik niet, maar ik doe het in ieder geval in stijl. Ik maak een leuke foto van mijzelf, inclusief roze handschoenen en een peace handgebaar, voor social media. Mijn lezers weten natuurlijk ook van dit avontuur en worden op de hoogte gebracht van mijn positieve start. Jeetje, nu lijkt het net alsof ik hier als Quinty Trustfull herself aan de slag ga, terwijl de man des huizes eigenlijk al het werk doet. Elke spijker die ik aanreik, is de verkeerde en elke tang die ik moet pakken heeft een naam waar ik geen wijs uit wordt. Pomp tang? Baco? Ik wend me uiteindelijk maar naar de keuken, om de mannen van een lunch te voorzien. Oh ja, moeten jullie je niet insmeren tegen de zon?

Ik open de deur vanuit de woonkamer naar het plaats delict en ik schrik. Ik kijk regelrecht naar het water. Dwars door een enorm gat in de muur. Niels staat te glimmen van trost met de sloophamer nog in zijn handen. Het zonnetje schittert in het water en een briesje trekt door de kamer. In de verte zie ik echter donker grijze wolken aan komen drijven. Als voorzorgmaatregel hebben we een gigantisch groen zeil gekocht, voor als het gaat regenen. Hopelijk pakt dat plan beter uit dan het zwembad idee, dat een paar weken geleden toch wel is uitgelopen op een kleine watersnoodramp in de bak van de woonboot. We laten ons niet uit het veld slaan en na welgeteld een uur hebben we het zeil eindelijk over het gapende gat gedrapeerd en vastgesnoerd. Als een enorme groene pleister bedekt hij onze drijvende woning. Precies op dat moment vallen de eerste spetters naar beneden. We slaken een diepe zucht en luisteren naar de druppels op het zeil. Het is net kamperen, dat verbouwen.

Lees hier deel 1 en hier 2 van deze columnreeks. Deze column heb ik geschreven voor Vlot Magazine. De volgende column zal eerst daar te lezen zijn alvorens ik het op VolgensRoos publiceer.

Columns, Love

Disney fucked us up – Daten en relaties anno 2015?

Ik vond laatst een foto terug van een vriendenboekje waar ik in geschreven had toen ik nog te veel naar Disney films keek. Op de vraag ‘wat wil je later worden?’ antwoordde ik; zeemeermin. Natuurlijk geïnspireerd door de roodharige prinses Ariël, wiens sprookje ons doet geloven dat de prins op het witte paard vanzelf langskomt om ons te redden. Of wat dacht je van Assepoester? Trekt één keer een nieuwe jurk aan en prins charming gaat stad en land af om deze dame op te sporen. Sneeuw Witje? Geen één van de zeven dwergen maakte ook maar een kleine kans. Jezus, Disney. Zou dat een reden kunnen zijn dat wij onafhankelijke vrouwen van tegenwoordig er een bijzonder verwachtingspatroon en eisenpakket op na houden als het aankomt op daten en relaties? Continue Reading