Blogs, Persoonlijk

Juf Rosa draait door

Lang geleden, een jaar of 12 om precies te zijn, zat ik als guppy inclusief rode Harry Potter bril in groep 8. Juf Barbara, een pittige tante van achterin de 20 schat ik, werd elke week wel een keer onderbroken tijdens de les als er weer eens een jarige-job binnen kwam met een dienblad vol traktaties. Terwijl ze dan een roze koek aanpakte en de jarige leerling feliciteerde, keek ik altijd verlekkerd toe. Dat was juf Barbara zelf ook opgevallen, want alle aandacht ging naar de kruimels op haar bureau in plaats van naar de sommen op het bord. ‘Dan moet je later ook maar juf worden’ zei ze lachend. Dat ben ik dus nooit meer vergeten. Zo geschiedde dat ik na het behalen van mijn vwo diploma richting de PABO ging. Niet dat ik, sinds ik inmiddels afgestudeerd ben, ook maar 1 roze koek gezien heb. Maar dat terzijde.

De PABO was een bijzondere ervaring. Wel een korte, zo lang heb ik het daar namelijk niet volgehouden. De neiging om heel hard weg te rennen begon tijdens een eerste les ‘handvaardigheid’. Het was bijna herfst en dus moesten wij allen leren hoe een herfst tafel te vullen ter decoratie in de klas. We kregen een werkkaart voor het knutselen van een spin. Alle studenten gingen geconcentreerd aan de slag met bruin karton, scharen en lijm. Ik ben zelf wel een beetje creatief aangelegd, dus toen mijn spin er net zo uitzag als die van mijn rechter én linker buurman kreeg ik het idee om mijn spin een dosis individualiteit toe te eigenen. Ik plakte er wimpers en rode lipjes bij. Mijn ‘vrouwtjes spin’ werd echter alles behalve geaccepteerd. Ik was duidelijk het voorbeeld van een rebelse leerling die behoefte zou hebben aan meer structuur. Ruimte voor eigen inbreng was eigenlijk uit den boze. Ik paste dus niet echt bij de PABO en zo kwam ik op het idee om een lerarenopleiding te gaan doen voor de middelbare school. Dan leerde ik ook nog een vak.

Een volgend avontuur dus. Ik leerde op de lerarenopleiding gezondheidszorg en welzijn veel leuke dingen. Van seksualiteit tot psychiatrie, fysiologie, scheikunde, drugs en alcohol tot voedingsleer. Natuurlijk kregen we ook vakken als leerlingbegeleiding en vakdidactiek, zodat we de leerlingen ‘onder de duim’ konden houden. Het echte werk verzette ik tijdens mijn stages, waarbij ik als 20 jarige opeens voor klassen vol met puberende jongeren stond. Hou je dan maar staande als er een meisje van 14 (dat er uit ziet en zich gedraagt als een 19 jarige) tegen je tekeer gaat omdat ze toch echt niet van plan is haar mobiel op te bergen. Of die keer dat ik stond te vertellen over de werking van de lever en er een jongen van 15 doodleuk een joint draaide voor mijn neus! Gelukkig zit het docenten-gen in mijn familie en groeide ik in een paar jaar uit tot de jongste docent op een school voor speciaal onderwijs waar ik nog veel meer voor mijn kiezen kreeg. Leerlingen die elkaar te lijf gingen met hockey sticks, leerlingen die complete verhalen over hun favoriete computerspel bij me inleverden in plaats van het gevraagde boekverslag. Leerlingen die al hun boeken en pennen sloopten of leerlingen die elk willekeurig moment in woede konden uitbarsten. Maar ook leerlingen die elkaars beperkingen accepteerden, elkaar hielpen en in sommigen gevallen veel meer zelfvertrouwen hadden dan leerlingen zonder beperking. Een speciale school met een speciale sfeer dus. Het had een speciaal plekje in mijn docenten hart. Toch ben ik later, net als Meester Mark, ook ‘doorgedraaid’. Het werk als juf Rosa was namelijk ook het werk van maatschappelijk werker Rosa, administratief medewerker Rosa, professioneel vergaderaar Rosa en notulist Rosa (want alles wat er gebeurt op een dag moet natuurlijk wel in allerlei plannen en updates worden bijgehouden). Dat hoort er bij. En dat is niet per se erg, maar dan moeten alle andere thuissituatie Rosa’s én de school wel een beetje met je mee werken. Die winden waaiden bij mij helaas niet helemaal mee. Zo kon ik mijn eigen vak niet meer geven en was ik úren kwijt aan het voorbereiden van lesstof en het opzetten van andere vakken. Ik ging die uitdaging maar al te graag aan, na veel mislukte sollicitaties waarin ik als beginnend docent tegen 80 anderen moest opboksen wilde ik opeens wel wiskunde geven. Deze situatie maakte dat ik het plezier verloor in het docentschap. Uiteindelijk besloot ik voor de thuissituatie Rosa te kiezen en stopte ik met lesgeven.

Afgelopen Sinterklaas kreeg ik het boek ‘Meester Mark draait door’. Hoewel ik geen basisschool docent ben, zijn een hoop aspecten toch herkenbaar. Er zijn docenten in Nederland die heel goed om kunnen gaan met alle verplichtingen en werkdruk en daar mogen we maar heel blij mee zijn. Want er zijn ook genoeg docenten die niet in de situatie zitten waarin zij dit alles kunnen dragen, laat staan kwalitatief onderwijs bieden. Houd je alle ballen in de lucht, is het onderwijs dat je geeft nog niet zoals je het eigenlijk voor je ziet. Dat is heel frustrerend en dan is de kans groot dat een docent grenzen over gaat. Voor nu ben ik dus even geen juf Rosa meer en dat is zonde, maar wel de realiteit. Wie weet kom ik nog in een situatie terecht waarin de wind wel de juiste kant op waait en worden alle ballen die ik in de lucht probeer te houden niet uit koers geblazen. Misschien, heel misschien, draait juf Rosa nog wel bij.

Previous Post Next Post

You Might Also Like

3 Comments

  • Reply josien 2 april 2015 at 20:21

    Mooi geschreven roos. Mij lijkt de werkdruk in het onderwijs ook niet te doen. Je wilt doen waar je hart ligt, kinderen datgene geven wat ze nodig hebben, niet wat ‘moet’.
    josien onlangs geplaatst…‘Morgen gaat mijn pink eraf’My Profile

    • Reply Rosa 2 april 2015 at 21:00

      Dankjewel Josien 🙂

  • Reply Sophie 12 mei 2017 at 11:43

    Goed stuk, helaas is er nog weinig veranderd in de afgelopen tijd. Zou zo weer geplaatst kunnen worden.

  • Leave a Reply

    CommentLuv badge