All Posts By

Rosa

Columns, Inspiratie

De waterpijp rokende rups

Ik kan niet geloven dat het alweer december is. Inclusief het genot (of moet ik zeggen: de stress) van lootjes, cadeaupapier, pepernoten en kerstkaarten. Dinsdag word ik alweer 26. Ik ben voor mijn gevoel nog nooit zo kort één leeftijd geweest. Heb ik het dan zo druk gehad? Tijd is zo gek. Het gaat als een razende voorbij. Soms voel ik me net dat gehaaste witte konijn met zakhorloge uit Alice in Wondeland. Ik besef me dat het met elke leeftijd die ik hierna mag bereiken, het steeds nog een beetje sneller zal gaan. Een besef, dat duidelijk hand in hand gaat met opgroeien en ouder worden. Waarom komt wijsheid eigenlijk met de jaren? Is dat omdat je dan meer tijd hebt gehad om fouten te maken, of juist omdat de tijd maar door tikt en je erachter komt dat je, als ironisch paradox, telkens maar stil blijft staan omdat je juist geen fouten durft te maken?

alice3Het kan niet anders dan dat je wijsheid vergaart door vallen en opstaan. Op een dag val je zo hard, dat de schok groot genoeg is om je een les te leren. Alsof je net als Alice en dat witte konijn een sprong in het diepe maakt ‘down the rabbit hole’. Vallen kan pijn doen en oncomfortabel zijn. Soms lijkt het ook nog eens eeuwen te duren voor je beneden bent. Maar daar draait het uiteindelijk wel om. Ervaren hoe het is om een dieptepunt te bereiken. Om er vervolgens net als Alice achter te komen, dat het leren van een les soms zo slecht nog niet is. Want zelfs diep ‘down the rabbit hole’ vergaat de wereld niet. Al is de realiteit van het verdwaald zijn of het even niet meer weten, een stuk minder mooi en avontuurlijk dan Lewis Carroll wist te beschrijven. Helaas, wij hebben geen flesjes met  ‘drink me’ op het etiket om onze problemen op te lossen. Wij komen geen onzichtbare kat of een waterpijp rokende rups tegen die ons van raad voorzien.alice5

Toch.., nu ik een weer een jaartje ouder en wijzer ben, begin ik er steeds meer in te geloven dat het wel degelijk mogelijk is om raad te vragen aan een wijze rups met waterpijp in tijden van vallen en opstaan. Je vindt hem alleen niet in wonderland, of in de verwachting of advies van anderen, maar in jezelf. Je moet alleen wel diep genoeg durven gaan en naar jezelf willen luisteren. Dus de volgende keer dat je weer eens struikelt door het leven, wees dan niet bang om echt te vallen. Want diep, diep van binnen weet je wel wat wijsheid is.

alice2alice1

Persoonlijke groei, Reizen

Ik ben gebeten…

Niemand wil gestoken worden door vreemde insecten, maar ondanks het smeren met DEET en het slapen onder een geïmpregneerde klamboe, ben ik toch gebeten. En wel door; ‘the travel-bug’. Er bestaat geen insecten spray tegen dit type beet, maar eerlijk gezegd is dat ook helemaal niet nodig. In plaats van koortsstuipen en spierpijn, sta ik namelijk te trillen op mijn benen van enthousiasme. Maar Roos, deed je dat al niet dan? Ja, maar blijkbaar kan het nog erger. Veel erger.

Ik ben altijd al een vrolijke vlinder geweest die er gelukkig van wordt verschillende bloemen te ontdekken. Een jonge vlinder, dat wel. Want voor de meer exotische bloemen was ik nog niet altijd klaar. Ik had al wat gezien als Frankrijk, Spanje, Engeland, Griekenland en Kroatië, maar veel verder was ik nog niet gekomen. Naar mate ik steeds ouder werd en ik financieel meer vrijheid kreeg, heb ik mijn eerste roadtrip gemaakt door het westen van Amerika. Gaaf met de hoofdletter G! Ik waagde een gokje in het knettergekke Las Vegas, zweette me een ongeluk in Death Valley, banjerde door de sneeuw op Mount Hood en vloog over de Colorado River in het meest enge vliegtuigje ooit. Een paar maanden later boekte ik vrij impulsief een ticket en een AirBnB richting Mallorca, waar het ‘ontdekken’ van het eiland de boventoon voerde, in plaats van het‘ vakantie vieren’. We wandelden 5 uur de bergen zonder ook maar 1 toerist tegen te komen, vonden mede door contact met expads de hotspots van de locals en toerden zowat het hele eiland rond waarbij elk toeristisch oord werd overgeslagen. Toen ik ten huwelijk werd gevraagd werd het niet alleen tijd om te sparen voor de grote dag, maar ook voor de huwelijksreis. Dat moest en zou een bijzondere bestemming worden en mijn wens om ooit naar Afrika te reizen (waar mijn ouders elkaar hebben ontmoet) werd werkelijkheid. Het werd Zuid-Afrika, met haar prachtige natuur, bijzondere mensen, heerlijke wijnen en wilde beesten. En travel-bugs dus. Het was magisch. Kan ik elke dag wakker worden tussen 30 grazende olifanten met zonsopgang?

arikfa afrika-3

Enkele typische symptomen van het reis-virus:

  • Tijdens je werk afdwalen (in gedachten of op het internet… oeps) naar mogelijke volgende bestemmingen
  • Kriebels in je buik bij het voorbij komen van mooie foto’s van de wereld
  • Berekeningen maken wat je uit kunt geven terwijl je nog niet eens precies weet waar je heen gaat
  • Op de eerste werkdag na je vorige reis een overzicht hebben van alle mogelijke vrije dagen en weken
  • Een uur doorbrengen op skyscanner om voor elke mogelijke dag te kijken wat de goedkoopste vliegtickets zijn
  • Reisblogs verslinden
  • Zelf een blog schrijven over het reis-virus

dscn3554 dscn3637dscn3843 dscn3676 

 Ik heb het dus flink te pakken en denk dat ik in therapie moet. Ergens op een wit strand in Indonesië bijvoorbeeld, of tussen de theeplantages in Sri Lanka. Of misschien iets dichter bij huis dan. Mag ook. Eerst eens aan mijn baas vragen of er niet nog wat extra uren over zijn..

Volg mijn avonturen via instagram!

Columns, Inspiratie

Column – Van het Kantoor naar de Kinderboerderij

Het Kantoor. Het is er klein en het ruikt er iet wat muf. Ik heb het niet over de plek waar werk wordt verzet op de doordeweekse dagen, ik heb het over de plaatselijke kroeg – waar overigens ook werk wordt verzet, alleen dan op sociaal & liefdes gebied. Wat mij meteen brengt bij de scheppende factor van dit verhaal. Er wordt wel eens gezegd dat liefde een werkwoord is en als ik de schurende, wulps voorbij waggelende en grijpgrage mannen en vrouwen in het Kantoor observeer, klopt dat als een bus. Men werkt hard om te slagen in de liefde. Er worden heel wat weekenden en euro’s gespendeerd aan deze bezigheid in de kroeg. Er worden liters bier en chardonnay genuttigd om het proces enigszins te vergemakkelijken, ook al werkt dit in sommige gevallen averechts. Er wordt gedanst, gesjanst en er worden ook heel wat blauwtjes gelopen. Maar ach, dat heb je er allemaal voor over. Want op een dag lukt het en wissel je na een beetje speeksel ook telefoonnummers uit. Continue Reading

Lifestyle, Persoonlijke groei, Welzijn

PCOS voeding en leefstijl

In mijn vorige artikel over PCOS legde ik uit wat het is en benadrukte ik de voordelen van voeding en leefstijl gewoonten die PCOS kunnen reguleren. In dit artikel ga ik dieper in op voeding en deel ik foto’s.

Wat kun je eten en wat kun je beter laten staan?

Hormoonkringen zijn zeer complex. Ik zou het nooit goed uit kunnen leggen in een simpele blogpost. Ik zal mijn best doen het zo simpel mogelijk en ‘kort door de bocht’ te beschrijven.
Er zijn drie belangrijke dingen om rekening mee te houden als je jouw hormoonhuishouding in balans wil brengen met voeding en leefstijl:

  1. Zorgen dat er zo min mogelijk hormonen/chemicaliën van buitenaf (bijvoorbeeld uit niet-biologisch vlees en zuivel) binnenkomen. Deze kunnen invloed hebben op hormoonprocessen en daarmee je ovulatie in de weg zitten.
  2. Zorgen dat je bloedsuikerspiegel geleidelijk stijgt en daalt, zodat je niet te veel insuline hoeft aan te maken. Te veel insuline heeft invloed op het hormoonproces dat je ovulatie aanstuurt. Geraffineerde suikers, simpele (witte) koolhydraten, voedingsmiddelen met een hoge GI (glycemische index) laten de bloedsuikerspiegel pieken en kun je dus beter laten staan.
  3. Zorgen dat je niet te veel stress hebt en dus te veel cortisol en adrenaline aanmaakt. Het hormoon progesteron triggert je menstruatiecyclus. Als je gestrest bent, wordt dit hormoon niet meer voor die functie gebruikt, maar wordt het ingezet om meer van het stresshormoon cortisol te maken. Geen of een late menstruatie betekent geen of een slecht kwaliteit eitje.

Continue Reading

Persoonlijke groei, Welzijn

PCOS – Wat is het & hoe je ermee om kunt gaan

Het lijkt wel een rage: stoppen met de pil. Steeds meer vrouwen delen positieve verhalen over het stoppen met deze vorm van anticonceptie. Zo’n 17 maanden geleden besloot ik ook te stoppen met de pil. Ik had namelijk geen idee ‘of ik het wel zou doen’ en ik had al in geen 8 jaar een natuurlijke menstruatie gehad. Ik installeerde een app waarin ik mijn cyclus kon bijhouden en wachtte af. Dat wachten duurde dus veel te lang. Logisch, dacht ik. Je lichaam moet toch even ‘ontpillen’. Een jaar later was mijn cyclus weliswaar terug, maar eigenlijk was er van een cyclus niet te spreken, zo onregelmatig was het. Mijn vriendin bleek PCOS te hebben en raadde mij aan om naar de huisarts te gaan. Ovuleerde ik überhaupt wel met een cyclus van 58 dagen? Na een inwendige echo bij de gynaecoloog (overigens niets om bang voor te zijn) was de conclusie snel duidelijk; mijn eierstokken zaten vol met cystes (blaasjes). Omdat ik al zo lang mijn cyclus had bijgehouden gaf dit de gynaecoloog genoeg informatie: mijn hormonen zijn in de war, ik heb PCOS. Continue Reading

Columns, Inspiratie

De kunst van keuzes maken

In uitstellen ben ik al Koningin, maar het wegduwen van grote keuzes in het leven is ook een specialiteit van mij, zo blijkt. Het is een leerschool, dat ouder worden op deze planeet en ik moet zeggen dat er het afgelopen jaar een aantal nieuwe vaardigheden zijn bijgeschreven op mijn rapportje. Voor het maken van keuzes sta ik nu dus een dikke onvoldoende en als het aankomt op deze ‘universiteit van het leven’ bestaan er geen oma’s die je bemoedigend een briefje van vijf toestoppen na het behalen van een voldoende of een goed. Het is misschien een beetje een slappe metafoor, maar het denken in goed of fout, zit er best een beetje ingeslepen. En als je dan ook nog een 10 hebt gekregen voor het vak over-analyseren ligt de angst om te falen dichterbij dan je denkt. Hoewel ik geloof dat het leven niet zo maakbaar is als vaak wordt gesuggereerd, blijft het maken van keuzes eng. De koers die je vaart wordt er wel degelijk door gekleurd. En wat als dat verkeerd gaat? Ik krijg het bij enkel die gedachte al benauwd. Mijn omgangsmechanisme is simpel: ik maak liever geen keuzes. Als je ze niet maakt, kan het ook niet verkeerd uitpakken namelijk. Het nadeel hiervan is alleen dat je totaal niet verder komt in je leven. Er groeit en ontwikkelt helemaal niets als je maar angstvallig stil blijft staan. Dat is voor een ogenblik wel uit te houden, maar als keuzes ook gevolgen hebben voor anderen – vrienden, familie, relaties – die wel stappen zetten, dan gaat dat schuren. Maar ook als de gevolgen alleen jezelf betreffen; als je nergens heen groeit en geen gevolgen ervaart, kun je net zo goed meteen in je kist gaan liggen. Wat ben je hier anders aan het doen? Niemand kan dusdanig in de toekomst kijken om te bepalen welke keuze je moet maken in het heden. Je kunt jezelf achteraf toch moeilijk verwijten dat je op dat moment alle wijsheid in pacht had. Wat je volgens die wijze meneer Mandela wel mee kunt nemen in je overwegingen is de intentie en de hoop die je op dat moment hebt. Geen keuze maken is eigenlijk ook een keuze: een keuze om bang te zijn. En daar is het leven echt veel te kort voor. Zo. Ik geloof dat ik zojuist een briefje van vijf verdiend heb. Tijd voor een borrel!

Inspiratie, Persoonlijk

Leuk zeg, een boek schrijven. Hoe doe je dat eigenlijk?

New age filosofie a la ‘the secret’,  of elk jaar een nieuw vison board in elkaar zetten met pritstift en een stapel vergeelde vt-wonen bladen, het is een levenswijze waar ik nooit zo in geloof. Visualiseren wat je graag wilt in het leven is leuk, maar of het universum er dan ook echt gehoor aan geeft? Ik dacht daar laatst eens over na en kwam erachter dat er toch wel één ding in mijn leven is waar ik zonder twijfel vanuit ga en vurig in geloof. Gewoon omdat ik niet anders wil en dus niet anders kan. Nee, ik word geen miljonair, win geen auto en word ook geen president.. maar ik ga wél een boek schrijven. Alsof elke twijfel die ik daarover zou hebben afbreuk zou doen aan deze droom. Hoe ik dat precies voor elkaar ga krijgen weet ik nog niet, maar er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden en ik vind er heus wel eentje. Ik leg mijzelf dan ook geen restricties op. Het maakt niet uit wanneer het af is, of ik een week niet geschreven heb, of dat ik mijn plot honderd keer verander. Het komt af. Dat vertrouwen is denk ik de eerste stap als je de intentie hebt om een boek te schrijven. Maar hoe ga je verder?

Love your notes

Namen van personages, pakkende openingszinnen.. ze komen zomaar in mij op als ik net tussen de schappen van de Praxis sta. Extreem verveeld overigens, ik strompel altijd maar een beetje achter Niels aan die wel van elke schroef weet welk nummer er aan hangt. Het vervelende is dat ik die briljante ingevingen dus heel snel weer vergeet. Vorige week nog, viel ik bijna in slaap en borrelde er een prachtige zin omhoog. Te moe om het lichtje aan te doen en het op te schrijven, bleef ik liggen, overtuigd dat ik het morgen nog wel zou weten. Niet dus. Het schrijven van blogs of columns is één ding, het schrijven van een verhaal dat plot technisch goed in elkaar zit een tweede. Het is een puzzel waarvan sommige stukjes heel lang zoek blijven of in eerste instantie op de verkeerde plek blijken te zitten. Notities maken is dus heel erg handig en eigenlijk ook onmisbaar. Zeker als je een tijdje uit je verhaal bent en later weer eens verder wilt schrijven. Continue Reading

Inspiratie, Persoonlijk

5 levenslessen in 25 jaar

Hoera, ik ben jarig! 25 jaar, een kwart eeuw, het is toch wel een bijzondere mijlpaal. Temeer omdat de tijd vooral de laatste paar jaar voorbij is gevlogen. Alsof het elk jaar dat ik ouder word, sneller gaat. En dat is best een gek besef, want hoewel nu nog een jong bloempje, dat is zo voorbij. Voor ik het weet staat de volgende mijlpaal voor de deur. Maar voordat ik te ver vooruit kijk, lijkt het mij leuk om eens terug te kijken. Wat heb ik de afgelopen jaren nou eigenlijk geleerd in het avontuur op weg naar the big 25?

  1. Givers need to set limits because takers rarely do

Ik weet nog goed dat ik ooit klaagde over een vriendin waar ik veel voor deed. Zij deed nooit eens iets terug uit zichzelf. Mijn luisterend oor zei toen; ‘Je kunt nooit verwachten dat mensen hetzelfde doen voor jou. Soms is het niet eens bewust maar zien ze gewoon niet wat je wilt. Het beste wat je kunt doen is jouw eigen grenzen bewaken in wat je voor een ander doet en uitspreken wat je graag zou willen. Dat is duidelijk. Dingen verwachten van mensen niet.’ Continue Reading

Boeken

Boek review: Neem een geit – Claudia de Breij

Hoe ouder ik word, hoe beter ik het leven zal begrijpen.. dacht ik altijd. Niet wetende dat ik behoorlijk in de war en al op 25 jarige leeftijd, met het nieuwe boek van Claudia de Breij op de bank zou zitten waarin zij klaarblijkelijk met dezelfde gedachten speelt. In ‘Neem een geit, leven voor gevorderden’ komen wijze lessen van een aantal inspirerende Nederlanders aan bod die inmiddels een respectievelijke leeftijd van rond de 70 bereikt hebben en komt de Breij erachter dat bij elk jaar dat ze ouder wordt, ze weer met verbazing terug kijkt op haar gedrag en visie van een jaar geleden. Ik moest dan ook lachen om haar voorwoord waarin ze het volgende zegt: “Waarschijnlijk denk ik, als ik dit boek over dertig jaar nog eens doorlees, dat ik er beter mee had kunnen wachten tot ik 70 was. Maarja, het leven is nu.” En daar zit nou net de moraal van dit boek, welke keuzes maken wij in het leven en waarom? Luister je daarbij naar je gevoel, je ratio, je verwachtingen of naar anderen? Ook als je weet dat deze factoren met de dag dat je ouder wordt veranderen en ontwikkelen? Ingewikkeld allemaal. En daarom des te leuker om de ervaringen van andere mensen mee te nemen in jouw eigen zoektocht naar geluk in het leven. Continue Reading

Columns, Inspiratie

‘Stom poephoofd!’ Terug naar het basisonderwijs

Sinds kort werk ik in het basisonderwijs als consulent. Van grofgebekte pubers uit het voortgezet onderwijs (die op z’n tijd ook best enig zijn) word ik opeens ondergedompeld in een wereld vol kleine kinderen die al voor mij weg deinzen als ik enkel een wenkbrauw optrek om aan te geven dat ‘stom poephoofd’ een scheldwoord is dat ik liever niet door de gangen hoor galmen. Wat zijn ze schattig en wat zijn ze klein. Heel interessant om te observeren ook.

Ik stond vandaag bij een open podium waar kids van een jaar of 7 een liedje stonden voor te dragen (de poepfabriek.. ja, ik ben er al achter dat poep een hot topic is bij deze leeftijd). Terwijl zij daar vol overtuiging over de pi-pa-poep fabriek stonden te zingen, viel mijn oog op de zorgvuldig uitgekozen outfits van de meeste dametjes. Eentje had een pakje aan dat ik pas zou aantrekken als ik moest gaan solliciteren en de ander had zo’n bohemian bloemenbandje om haar hoofd van echte bloemetjes. Eén meisje droeg zelfs een kokerrok! Ze konden zo in het Hema-breiboek. Toen ik klein was zocht ik heel stellig zelf mijn outfits uit (waar het Hema-breiboek geen enkele boodschap aan zou hebben gok ik). Ik heb nog een keer fikse ruzie gehad met mijn moeder toen we op een familie dag gefotografeerd zouden worden door een echte fotograaf. Ik moest en zou een afschuwelijke maillot aan, die na een lange strijd ook vereeuwigd is op de foto die jarenlang boven de bank van opa en oma heeft gehangen.

Wat mij verder opvalt is dat de meeste leerlingen tegenwoordig werken met tablets en laptops. Dat is heel andere koek dan het werken op een computer zonder internet, maar met toeter van een beeldscherm en bakken vol met floppies. Er is toch echt wel wat veranderd sinds ik zelf als klein meisje door de basisschool dartelde.

Nog een ‘ poep ‘ voorbeeld kwam voorbij toen ik voor groep 5 een kinderboekenweek activiteit deed met een boek waarin wordt verteld over een wol winkel met allerlei gekke kleuren bolletjes wol. Ik had een gigantische zak vol wol meegenomen en elke leerlingen een bolletje gegeven om zelf een bijzondere naam voor te verzinnen. Ik hield elke bol omhoog en dan werd er met elkaar gedeeld welke kleur-naam er was bedacht. Varkensstaartjes-roze, zwartepieten-zwart.. toen we uiteindelijk bij een bruin bolletje aankwamen, begon de leerling in kwestie te giechelen en te stamelen. Je kunt wel raden welke kleur daarvoor bedacht was 😉 Lekker onschuldig en onbevangen. Ik kan er ondanks allerlei hippe veranderingen best weer van genieten moet ik zeggen. De reactie van die kleintjes blijft goud waard.

Toen ik later met die gigantische zak vol met bollen wol over het schoolplein liep, keek een jongetje mij met grote ogen aan. Wat ging ik daar nou mee doen? ‘Ik ga een héééél grote trui breien,’ riep ik. Je had zijn gezichtje moeten zien! Hoewel ik nog geen hoogstaand poep-antwoord weet te geven, voel ik me steeds een beetje meer thuis in het basisonderwijs. Het is een tijdje geleden, maar wat is het leuk 🙂