All Posts By

Rosa

Persoonlijke groei, Welzijn, Yoga

Het belangrijkste dat ik geleerd heb tijdens mijn Yoga Teacher Training

Oke, let’s talk vibration. Ik heb het niet over die vibrerende telefoon in je kontzak of andere battery operated divices, ik heb het over het trillingsgetal dat iedereen en alles hier op aarde bij zich heeft. Net als geluid een eigen frequentie heeft, heeft een boom dat ook en heeft ieder mens dat ook. Alles is energie. Als jouw frequentie niet resoneert met die van een ander, dan ga je er bijvoorbeeld ook niet naast zitten in de bus. Als jouw frequentie wel resoneert met een ander, dan ‘klikt het’ of begrijp je elkaar zonder woorden. Maar in hoeverre resoneer jij met jouw eigen frequentie?

Als ik één inzicht heb opgedaan tijdens mijn yoga teacher training in Thailand, is het wel hoe belangrijk het is om te vibreren op jouw eigen authentieke  frequentie. Daar bedoel ik mee dat je echt, helemaal, bent wie je bent. Ik durf te wedden dat weinig mensen dat echt doen. Want zodra we ons aanpassen aan waarden van een ander, verwachtingen van de maatschappij of kiezen voor een baan, een relatie of andere verbintenis die niet helemaal klopt, verwijder je jezelf steeds verder van je eigen trillingsgetal. En daar zit je dan, aangepast in een comfortzone terwijl het ergens in je onderbuik toch ook niet helemaal lekker zit. Met oppervlakkige onzekerheden en in bochten wringende gedragingen tot gevolg. Maar uit je comfortzone gaan, vrijwillig alle lagen van de ui afpellen tot je kwetsbare kern, dat is voor velen een heel enge aangelegenheid. We hebben allemaal stemmetjes in ons hoofd en allemaal een ego die we niet graag pijnigen en maar al te graag valideren. En dus gaan we gewoon door. En er dan gek van opkijken dat we daar lichamelijke klachten aan over houden. Dat heel veel van onze stress, of ademhalingsproblemen eigenlijk terug te leiden zijn naar het eigenhandig vervormen onze vibratie. Maar we willen zo graag dat diegene ons snapt, of die ander ons leuk vindt, of ons geschikt vindt of noem maar op. We willen zo graag in die situatie blijven, want eruit stappen is toch echt onmogelijk.

Ik weet nog dat ik over de Thaise markt liep in de bloedhitte, in mijn veel te plakkerige strakke yogalegging. Sommige van mijn studiegenoten hadden van die heerlijke, mega wijde en geprinte broeken aan van katoen. Ik noem ze hippie pants, dat spreekt wel redelijk tot de verbeelding. Ik liet de stof door mijn handen glijden op die markt en daar hoorde ik het opeens. Dat stemmetje in mijn achterhoofd dat mij aan het twijfelen bracht. Word ik niet te zweverig? BAH, wat een gedachte. Maar als ik even verder duik in deze materie, was het eigenlijk de angst om ‘anders’ gevonden te worden. Die angst had ik al vanaf heel jonge leeftijd. Ik ben, denk, voel ook een beetje anders dan de norm, heb andere visies dan de meesten. En dat betekent helemaal niet dat ik ‘anders’ ben, dat betekent dat ik ‘anders DAN’ ben. Maar omdat ik toch vaak zelf ervoer dat ik niet helemaal resoneerde met de meesten en soms ook met mensen waar ik dichtbij stond, soms opmerkingen of vragen kreeg over mijn overtuigingen, sprak daar toch dat stemmetje in mijn hoofd op die Thaise markt. En heel lang heeft dat stemmetje te veel aandacht gekregen. Zelfs op dat moment liet ik die broek hangen.. Ik weigerde eigenlijk om helemaal te vibreren op mijn frequentie.

Maar wat trek je energetisch dan eigenlijk aan in je leven? Ik heb het niet over een energetische broek, maar over wat je aantrekt op je pad. Waarschijnlijk iets dat resoneert met een vibratie die niet helemaal klopt. Mensen bijvoorbeeld, waarbij het net niet helemaal niet vloeit en de integriteit mist. En dat kan verdomd pijnlijke en lelijke situaties opleveren.

Tijdens een yoga teacher training werk je niet alleen meerdere uren per dag energetisch met je lichaam, maar leer je ook veel in de lectures en van elkaar. Ik begreep dat als ik energetisch wilde resoneren met wat wel klopt en vloeit, ik precies moest gaan vibreren op het trillingsgetal van mijn authenticiteit. In mijn geval vergde dit bewustzijn en inzet om niet meer te luisteren naar dat soort gekke stemmetjes of mijn ego (of hen in ieder geval te doorzien) en het vergde keuzes in het laten gaan van mensen of gebeurtenissen die niet met mij resoneren. De volgende dag ben ik naar de markt gegaan en heb ik mijn hippie pants gekocht.

Eigenlijk is dit een inzicht waarvan we het allemaal wel ‘weten’ in ons hoofd, maar je gaat je er meestal pas echt naar gedragen als je zo een inzicht echt ‘voelt’. In je hart, zouden yogi’s zeggen 😉 En een maand lang samen leren met 24 geweldig authentieke, vrije, integere en leergierige mensen van over de hele wereld, heeft mij daarin enorm geholpen. Ik ben zo, zo dankbaar voor deze mensen.

Ik sta echt anders in het leven sinds dat inzicht. Ik voel me vrij en compleet mezelf en spendeer mijn tijd met mensen en op events waar ik dat vrije gevoel 100 procent heb. Ik zeg daarmee helemaal niet dat ik me nooit meer met mensen of situaties die niet helemaal resoneren wil inlaten, ik maak er alleen veel bewuster keuzes in. En dat voelt goed. Ik heb dat stemmetje ook al een hele tijd niet gehoord. Lekker rustig.

Namasté , Roos

 

Inspiratie, Poëzie

Rouw

Ik heb de laatste tijd veel nagedacht over rouw. Misschien niet het eerste dat in je op komt om te doen met je vrije tijd, maar als je midden in een rouwproces zit dan kun je niet anders. En ervoor weglopen heeft geen zin, want op het moment dat je beseft dat je er net even niet aan dacht, komt het nog harder binnen. Zoals die wijze Professor Dumbledore zegt in de Harry Potter serie: ‘Numbing the pain for a while, will make it worse when you finally feel it’. Afleiding helpt, maar te veel afleiding werkt averechts.

Een rouw proces blijft niemand bespaard in het leven. Een proces dat je door kunt gaan na overlijden of na een ander soortig verlies. Verlies van een relatie/liefde, vriendschap of droom. Het heeft tijd nodig en doet gewoon verdomd veel pijn. Iets waar je doorheen moet ademen. Rouw is voor iedereen anders en de duur ervan ook. Je kunt zelfs al heel veel verwerkt hebben en nog steeds verdriet voelen. Verdriet kan je soms echt even aangrijpen. Aangrijpen. Het woord zegt eigenlijk al zoveel over hoe dat moet voelen. Dat vind ik mooi aan taal. Het kan je aangrijpen, maar het kan je ook zo vreselijk veel hoop geven. Professor Dumbledore heeft meerder geweldige uitspraken, maar deze blijft dan ook mijn favoriet: ‘Words are, in my not so humble opinion, our most inexhaustible source of magic. Capable of both inflicting injury, and remedying it’.

Ik heb de pijn en de hoop van rouw geprobeerd in woorden te vatten in dit gedicht. I hope it will bring some perspective and light.

x

Yoga

Wat is Yoga?

Yoga. Steeds meer mensen die het doen en steeds meer studio’s die de deuren openen. Maar wat is het eigenlijk? En nog belangrijker, waarom zou je yoga doen? De intenties en verwachtingen rondom yoga verschillen nogal, vooral hier in het Westen. Zelf ben ik naar Thailand afgereisd om mijn 200 hour Hatha Yoga teacher training te behalen. Mijn vader heeft de vier jarige Saswitha yoga opleiding voor universeel denken in Amsterdam gedaan zo rond de tijd dat ik ter wereld kwam. Niemand heeft de wijsheid in pacht, iedereen heeft recht op zijn eigen interpretatie van Yoga, maar dit is de mijne, gevormd in de 27 jaar die ik nu jong ben. Ik verwijs naar de Hatha yoga, een van de klassieke vormen van (lichamelijke) yoga, de leer van de houdingen; asana’s. De yoga filosofie houdt namelijk veel meer in dan asana practice en omvat o.a. ook waarden, ethiek, meditatie en esoterie. Daar zal ik later meer over schrijven. Continue Reading

Poëzie

Gedicht – stom is ook mooi

Ik hou niet van de regen

Maar wel van groen gras

Niet van tegenwind

Wel van mijn winterjas

Ik hou niet van tranen

Maar word wel graag geraakt

Niet van ruzie

Wel van goedgemaakt

Ik hou niet van hitte

Maar wel van de zon

Ik kan er niet omheen,

Leuk bestaat niet zonder stom

Zo simpel kan het zijn

In een wereld van overdenken

Het is eigenlijk wel mooi,

Wat stomme dingen ons kunnen schenken

Persoonlijke groei, Reizen

Epic travel montage

In staat zijn om te ontdekken, geïnspireerd te raken, impressies op te doen, te genieten en te groeien. Dat is reizen voor mij. Dat kan in je eigen stad of land, maar voor de variatie is het toch wel waanzinnig om je vleugels uit te slaan en de grens over te gaan. Dat heb ik de afgelopen jaren gedaan en om er nog eens driedubbel van na te genieten heb ik een compilatie gemaakt; een epic travel montage! Van walvishaai tot olifant, van de jungle tot de kust..

In de video zie je Mexico met o.a. Isla Holbox, Palenque en Calakmul, Noord Amerika met o.a.. Deathvalley, Grand Canyon, San Fransisco, Oregon en Las Vegas, Bali met o.a. Uluwatu en Gili Air en Gili Trawagan, en Zuid Afrika met o.a. Krugerpark, Kaapstad en de tafelberg voorbijkomen.

Keep making memories and find what feels good 🙂  Travel makes you richer!

Columns, Inspiratie

Bespot door de duivel

De duivel lacht om hen die plannen maakt, luidt een gezegde. En niet voor niets, want zeg zou zelf, wanneer loopt alles eigenlijk volgens plan? Als alles volgens plan zou verlopen, zouden de wegen die we zelf uitstippelen kaarsrecht en onveranderlijk voor ons uit lopen. Zou er geen kans zijn om te verdwalen, geen manier om af te slaan. Zou alles zijn zoals verwacht. Hoe comfortabel voorspelbaarheid ook kan zijn, als er nooit iets schuurt, niet uitkomt, compleet onderuit gaat, uit elkaar valt, struikelt of breekt, is er ook geen sprake van frictie. Of obstructie. Of verslagenheid. Duivelse ingrediënten die, hoe ironisch ook, onmisbaar zijn voor de vorming van ons als mens. Want zonder frictie geen glans, zonder obstructie nooit een overwinning en zonder verslagenheid geen levenslust. Zo blijkt eigenlijk alles twee kanten te hebben.

De andere kant van plannen is loslaten. Dat klinkt makkelijk en mindful allemaal, maar ook die termen staan niet op zichzelf. Omgaan met al die kanten, voelt als manoeuvreren tussen uitersten waar de duivel mee lijkt te spelen. Soms de moed bij elkaar rapen om van plannen af te wijken en soms juist de discipline hebben om eens een echt plan te maken. En dan nog zwaai je niet altijd zelf met de scepter over het pad dat je bewandelt. Die controle bestaat niet. Je weet nou eenmaal niet wat de toekomst zal brengen of juist in de war zal schoppen in een zorgvuldig uitgestippeld plan. Misschien worden we er gelukkiger van om te leven vanuit onze waarden en intenties, in plaats van dicht geplande plannen. Waarden en intenties groeien namelijk met ons mee. En als je dan een keer besmeurd, met verwilderd haar en zere knieën voor een onverwachte T-splitsing komt te staan, maakt het niet zoveel uit of je links of rechts gaat. Vergeet niet; teleurstellingen, verloren vriendschappen, shit baantjes, uit elkaar gegroeide relaties en andere rot ervaringen zijn duivels, maar zonder, word je nooit de persoon die je vandaag de dag moet zijn.

Inspiratie, Poëzie

Gedicht – Geef elkaar een zoen

Gebundelde kunst. En wel met een illustratie van Lisa Baijs en een gedicht van mij. Voor het platform Shuffle Magazine, waar ik ook met veel liefde voor schrijf, kwam deze samenwerking tot stand. Ik schreef een gedicht waarin ik de bitterzoete vergankelijkheid van het leven wilde weergeven. Lisa heeft daar vervolgens een prent bij gemaakt. Kijk maar eens goed, je ziet de cyclus van de maan terug komen en ook een infinity teken. Heel vet dus en de samenwerking smaakt naar meer.

Geef elkaar een zoen 

Alles is tijdelijk, daar kom je telkens achter.
Zo word je wijsheid steeds iets sterker, je buikje steeds iets zachter.

In die zin is alles wetmatig, een cirkel eindigt nooit.
Zonder begin geen einde, zonder leven geen dood.
Diepte wordt bepaald door leegte, of is het andersom?
Het verleden bepaalt de toekomst, of bepaalt de toekomst wat er komt?

Zo steekt alles in elkaar, als een oneindig geheel.
Houdt alles met elkaar verband, soms te weinig, soms juist iets te veel.

Dat is het dan, dat leven, wat een fenomeen.
We zijn hier voor heel even, gelukkig niet alleen.

Dus als alles tijdelijk is, en je hebt het ermee te doen,
twijfel dan niet al te lang, en geef elkaar die zoen.
Proost op alle dagen, de liefde en het leven,
al is het maar voor even.

– Rosa de Boer, 2017

Persoonlijke groei, Reizen

Mijn trip naar Bali (video)

Nieuwe plaatsen, uitzichten, geuren en kleuren ontdekken, het is alsof dat net zo goed een primaire levensbehoefte is, als eten en drinken. Voorlopig is het maken van reisjes dan ook een prioriteit voor mij. En dus ging mijn tweede trip van dit jaar naar Azië. Met een stopover in Taipei, ben ik naar het Indonesische Bali gevlogen, waarvandaan in nog een uitstapje heb gemaakt naar Gili Air en Gili Trawagan, de eilandjes van Lombok. Je kunt hier enkel fietsen of met paard en wagen uit de voeten en met een fast boat vanaf Bali doe je er ongeveer 2,5 uur over om te komen. Continue Reading

Persoonlijke groei, Reizen

Een indruk van Londen

Ter hoogte van mijn enkel zit een dikke bult. Sinds ik ben gebeten door een Travel-Bug is deze bult nog niet kleiner geworden. Sterker nog, ik heb het vermoeden dat hij nooit meer weg zal gaan en dus heb ik besloten mijn travel-beet te omarmen en te verzorgen. En zo ging de eerste city trip van dit jaar buiten Nederland richting Londen. Het feest begint al in de city jet van Air France, waar we voor dat kleine uurtje gratis een wijntje kunnen drinken onder het genot van baby nacho’s (daar kan easy jet nog wat van leren).  Eenmaal in de immense stad aangekomen ga ik opzoek naar afternoon tea, de Warnerbroders Harry Potter tour, fish and chips en onze Engelse vrienden in Catford Bridge. Om hier allemaal te komen ben ik voor mijn gevoel een hele wereldreis aan het maken met het ingenieuze metro en trein systeem. Je bent zo een uur onderweg. Gelukkig heb je  hier niet te maken met de NS, en hoef ik geen 20 euro op een chipkaart hebben staan voor ik überhaupt in mag stappen. Nee, in Londen gebruik je gewoon je pinpas als chipkaart. Iedereen gaat met de underground. It’s a way of life. En het leuke daarvan is, dat je ook direct de diversiteit van Londen haar inwoners treft. Continue Reading

Inspiratie, Poëzie

Gedicht over het leven

In het kader van de Poëzieweek 2017 leek het mij leuk om eens een gedicht te schrijven. Misschien een beetje zware kost, maar dat hangt ook maar af van hoe je er naar kijkt 😉

Houdt het leven op als je dood gaat?

En zijn wij ons brein?

Of is het zonder lichaam niet meer mogelijk,

om in deze realiteit te zijn?

 

Vormt het leven in een lichaam een beperking of een kans?

Ben je hier gewoon maar voor één keer?

Of is het leven een mogelijkheid om te groeien,

en leef je telkens weer?

 

Hoe je in het leven staat,

en wat je ermee doet,

hangt af van je perceptie,

jouw visie op fout of goed

 

Wat is perceptie?

Wat bepaalt je perspectief?

Luister je alleen naar dat wat te verklaren valt?

Of geef je gehoor aan wat je niet altijd ziet?

 

Wat betekent een onverklaarbaar gevoel?

Houd ons brein ons soms voor de gek?

Toetsen we alles aan de zintuigen van dit lichaam?

Of blijft er toch meer over, als ik ooit vertrek?