All Posts By

Rosa

Poëzie

Gedicht – stom is ook mooi

Ik hou niet van de regen

Maar wel van groen gras

Niet van tegenwind

Wel van mijn winterjas

Ik hou niet van tranen

Maar word wel graag geraakt

Niet van ruzie

Wel van goedgemaakt

Ik hou niet van hitte

Maar wel van de zon

Ik kan er niet omheen,

Leuk bestaat niet zonder stom

Zo simpel kan het zijn

In een wereld van overdenken

Het is eigenlijk wel mooi,

Wat stomme dingen ons kunnen schenken

Inspiratie, Lifestyle, Persoonlijk, Video's

Epic travel montage

In staat zijn om te ontdekken, geïnspireerd te raken, impressies op te doen, te genieten en te groeien. Dat is reizen voor mij. Dat kan in je eigen stad of land, maar voor de variatie is het toch wel waanzinnig om je vleugels uit te slaan en de grens over te gaan. Dat heb ik de afgelopen jaren gedaan en om er nog eens driedubbel van na te genieten heb ik een compilatie gemaakt; een epic travel montage! Van walvishaai tot olifant, van de jungle tot de kust..

In de video zie je Mexico met o.a. Isla Holbox, Palenque en Calakmul, Noord Amerika met o.a.. Deathvalley, Grand Canyon, San Fransisco, Oregon en Las Vegas, Bali met o.a. Uluwatu en Gili Air en Gili Trawagan, en Zuid Afrika met o.a. Krugerpark, Kaapstad en de tafelberg voorbijkomen.

Keep making memories and find what feels good 🙂  Travel makes you richer!

Columns, Life

Bespot door de duivel

De duivel lacht om hen die plannen maakt, luidt een gezegde. En niet voor niets, want zeg zou zelf, wanneer loopt alles eigenlijk volgens plan? Als alles volgens plan zou verlopen, zouden de wegen die we zelf uitstippelen kaarsrecht en onveranderlijk voor ons uit lopen. Zou er geen kans zijn om te verdwalen, geen manier om af te slaan. Zou alles zijn zoals verwacht. Hoe comfortabel voorspelbaarheid ook kan zijn, als er nooit iets schuurt, niet uitkomt, compleet onderuit gaat, uit elkaar valt, struikelt of breekt, is er ook geen sprake van frictie. Of obstructie. Of verslagenheid. Duivelse ingrediënten die, hoe ironisch ook, onmisbaar zijn voor de vorming van ons als mens. Want zonder frictie geen glans, zonder obstructie nooit een overwinning en zonder verslagenheid geen levenslust. Zo blijkt eigenlijk alles twee kanten te hebben.

De andere kant van plannen is loslaten. Dat klinkt makkelijk en mindful allemaal, maar ook die termen staan niet op zichzelf. Omgaan met al die kanten, voelt als manoeuvreren tussen uitersten waar de duivel mee lijkt te spelen. Soms de moed bij elkaar rapen om van plannen af te wijken en soms juist de discipline hebben om eens een echt plan te maken. En dan nog zwaai je niet altijd zelf met de scepter over het pad dat je bewandelt. Die controle bestaat niet. Je weet nou eenmaal niet wat de toekomst zal brengen of juist in de war zal schoppen in een zorgvuldig uitgestippeld plan. Misschien worden we er gelukkiger van om te leven vanuit onze waarden en intenties, in plaats van dicht geplande plannen. Waarden en intenties groeien namelijk met ons mee. En als je dan een keer besmeurd, met verwilderd haar en zere knieën voor een onverwachte T-splitsing komt te staan, maakt het niet zoveel uit of je links of rechts gaat. Vergeet niet; teleurstellingen, verloren vriendschappen, shit baantjes, uit elkaar gegroeide relaties en andere rot ervaringen zijn duivels, maar zonder, word je nooit de persoon die je vandaag de dag moet zijn.

Poëzie

Gedicht – Geef elkaar een zoen

Gebundelde kunst. En wel met een illustratie van Lisa Baijs en een gedicht van mij. Voor het platform Shuffle Magazine, waar ik ook met veel liefde voor schrijf, kwam deze samenwerking tot stand. Ik schreef een gedicht waarin ik de bitterzoete vergankelijkheid van het leven wilde weergeven. Lisa heeft daar vervolgens een prent bij gemaakt. Kijk maar eens goed, je ziet de cyclus van de maan terug komen en ook een infinity teken. Heel vet dus en de samenwerking smaakt naar meer.

Geef elkaar een zoen 

Alles is tijdelijk, daar kom je telkens achter.
Zo word je wijsheid steeds iets sterker, je buikje steeds iets zachter.

In die zin is alles wetmatig, een cirkel eindigt nooit.
Zonder begin geen einde, zonder leven geen dood.
Diepte wordt bepaald door leegte, of is het andersom?
Het verleden bepaalt de toekomst, of bepaalt de toekomst wat er komt?

Zo steekt alles in elkaar, als een oneindig geheel.
Houdt alles met elkaar verband, soms te weinig, soms juist iets te veel.

Dat is het dan, dat leven, wat een fenomeen.
We zijn hier voor heel even, gelukkig niet alleen.

Dus als alles tijdelijk is, en je hebt het ermee te doen,
twijfel dan niet al te lang, en geef elkaar die zoen.
Proost op alle dagen, de liefde en het leven,
al is het maar voor even.

– Rosa de Boer, 2017

Blogs, Inspiratie, Video's

Mijn trip naar Bali (video)

Nieuwe plaatsen, uitzichten, geuren en kleuren ontdekken, het is alsof dat net zo goed een primaire levensbehoefte is, als eten en drinken. Voorlopig is het maken van reisjes dan ook een prioriteit voor mij. En dus ging mijn tweede trip van dit jaar naar Azië. Met een stopover in Taipei, ben ik naar het Indonesische Bali gevlogen, waarvandaan in nog een uitstapje heb gemaakt naar Gili Air en Gili Trawagan, de eilandjes van Lombok. Je kunt hier enkel fietsen of met paard en wagen uit de voeten en met een fast boat vanaf Bali doe je er ongeveer 2,5 uur over om te komen. Continue Reading

Blogs, Inspiratie

Een indruk van Londen plus video

Ter hoogte van mijn enkel zit een dikke bult. Sinds ik ben gebeten door een Travel-Bug is deze bult nog niet kleiner geworden. Sterker nog, ik heb het vermoeden dat hij nooit meer weg zal gaan en dus heb ik besloten mijn travel-beet te omarmen en te verzorgen. En zo ging de eerste city trip van dit jaar buiten Nederland richting Londen. Het feest begint al in de city jet van Air France, waar we voor dat kleine uurtje gratis een wijntje kunnen drinken onder het genot van baby nacho’s (daar kan easy jet nog wat van leren).  Eenmaal in de immense stad aangekomen ga ik opzoek naar afternoon tea, de Warnerbroders Harry Potter tour, fish and chips en onze Engelse vrienden in Catford Bridge. Om hier allemaal te komen ben ik voor mijn gevoel een hele wereldreis aan het maken met het ingenieuze metro en trein systeem. Je bent zo een uur onderweg. Gelukkig heb je  hier niet te maken met de NS, en hoef ik geen 20 euro op een chipkaart hebben staan voor ik überhaupt in mag stappen. Nee, in Londen gebruik je gewoon je pinpas als chipkaart. Iedereen gaat met de underground. It’s a way of life. En het leuke daarvan is, dat je ook direct de diversiteit van Londen haar inwoners treft. Continue Reading

Poëzie

Gedicht over het leven

In het kader van de Poëzieweek 2017 leek het mij leuk om eens een gedicht te schrijven. Misschien een beetje zware kost, maar dat hangt ook maar af van hoe je er naar kijkt 😉

Houdt het leven op als je dood gaat?

En zijn wij ons brein?

Of is het zonder lichaam niet meer mogelijk,

om in deze realiteit te zijn?

 

Vormt het leven in een lichaam een beperking of een kans?

Ben je hier gewoon maar voor één keer?

Of is het leven een mogelijkheid om te groeien,

en leef je telkens weer?

 

Hoe je in het leven staat,

en wat je ermee doet,

hangt af van je perceptie,

jouw visie op fout of goed

 

Wat is perceptie?

Wat bepaalt je perspectief?

Luister je alleen naar dat wat te verklaren valt?

Of geef je gehoor aan wat je niet altijd ziet?

 

Wat betekent een onverklaarbaar gevoel?

Houd ons brein ons soms voor de gek?

Toetsen we alles aan de zintuigen van dit lichaam?

Of blijft er toch meer over, als ik ooit vertrek?

Columns, Life

De waterpijp rokende rups

Ik kan niet geloven dat het alweer december is. Inclusief het genot (of moet ik zeggen: de stress) van lootjes, cadeaupapier, pepernoten en kerstkaarten. Dinsdag word ik alweer 26. Ik ben voor mijn gevoel nog nooit zo kort één leeftijd geweest. Heb ik het dan zo druk gehad? Tijd is zo gek. Het gaat als een razende voorbij. Soms voel ik me net dat gehaaste witte konijn met zakhorloge uit Alice in Wondeland. Ik besef me dat het met elke leeftijd die ik hierna mag bereiken, het steeds nog een beetje sneller zal gaan. Een besef, dat duidelijk hand in hand gaat met opgroeien en ouder worden. Waarom komt wijsheid eigenlijk met de jaren? Is dat omdat je dan meer tijd hebt gehad om fouten te maken, of juist omdat de tijd maar door tikt en je erachter komt dat je, als ironisch paradox, telkens maar stil blijft staan omdat je juist geen fouten durft te maken?

alice3Het kan niet anders dan dat je wijsheid vergaart door vallen en opstaan. Op een dag val je zo hard, dat de schok groot genoeg is om je een les te leren. Alsof je net als Alice en dat witte konijn een sprong in het diepe maakt ‘down the rabbit hole’. Vallen kan pijn doen en oncomfortabel zijn. Soms lijkt het ook nog eens eeuwen te duren voor je beneden bent. Maar daar draait het uiteindelijk wel om. Ervaren hoe het is om een dieptepunt te bereiken. Om er vervolgens net als Alice achter te komen, dat het leren van een les soms zo slecht nog niet is. Want zelfs diep ‘down the rabbit hole’ vergaat de wereld niet. Al is de realiteit van het verdwaald zijn of het even niet meer weten, een stuk minder mooi en avontuurlijk dan Lewis Carroll wist te beschrijven. Helaas, wij hebben geen flesjes met  ‘drink me’ op het etiket om onze problemen op te lossen. Wij komen geen onzichtbare kat of een waterpijp rokende rups tegen die ons van raad voorzien.alice5

Toch.., nu ik een weer een jaartje ouder en wijzer ben, begin ik er steeds meer in te geloven dat het wel degelijk mogelijk is om raad te vragen aan een wijze rups met waterpijp in tijden van vallen en opstaan. Je vindt hem alleen niet in wonderland, of in de verwachting of advies van anderen, maar in jezelf. Je moet alleen wel diep genoeg durven gaan en naar jezelf willen luisteren. Dus de volgende keer dat je weer eens struikelt door het leven, wees dan niet bang om echt te vallen. Want diep, diep van binnen weet je wel wat wijsheid is.

alice2alice1

Blogs, Lifestyle, Persoonlijk

Ik ben gebeten…

Niemand wil gestoken worden door vreemde insecten, maar ondanks het smeren met DEET en het slapen onder een geïmpregneerde klamboe, ben ik toch gebeten. En wel door; ‘the travel-bug’. Er bestaat geen insecten spray tegen dit type beet, maar eerlijk gezegd is dat ook helemaal niet nodig. In plaats van koortsstuipen en spierpijn, sta ik namelijk te trillen op mijn benen van enthousiasme. Maar Roos, deed je dat al niet dan? Ja, maar blijkbaar kan het nog erger. Veel erger.

Ik ben altijd al een vrolijke vlinder geweest die er gelukkig van wordt verschillende bloemen te ontdekken. Een jonge vlinder, dat wel. Want voor de meer exotische bloemen was ik nog niet altijd klaar. Ik had al wat gezien als Frankrijk, Spanje, Engeland, Griekenland en Kroatië, maar veel verder was ik nog niet gekomen. Naar mate ik steeds ouder werd en ik financieel meer vrijheid kreeg, heb ik mijn eerste roadtrip gemaakt door het westen van Amerika. Gaaf met de hoofdletter G! Ik waagde een gokje in het knettergekke Las Vegas, zweette me een ongeluk in Death Valley, banjerde door de sneeuw op Mount Hood en vloog over de Colorado River in het meest enge vliegtuigje ooit. Een paar maanden later boekte ik vrij impulsief een ticket en een AirBnB richting Mallorca, waar het ‘ontdekken’ van het eiland de boventoon voerde, in plaats van het‘ vakantie vieren’. We wandelden 5 uur de bergen zonder ook maar 1 toerist tegen te komen, vonden mede door contact met expads de hotspots van de locals en toerden zowat het hele eiland rond waarbij elk toeristisch oord werd overgeslagen. Toen ik ten huwelijk werd gevraagd werd het niet alleen tijd om te sparen voor de grote dag, maar ook voor de huwelijksreis. Dat moest en zou een bijzondere bestemming worden en mijn wens om ooit naar Afrika te reizen (waar mijn ouders elkaar hebben ontmoet) werd werkelijkheid. Het werd Zuid-Afrika, met haar prachtige natuur, bijzondere mensen, heerlijke wijnen en wilde beesten. En travel-bugs dus. Het was magisch. Kan ik elke dag wakker worden tussen 30 grazende olifanten met zonsopgang?

arikfa afrika-3

Enkele typische symptomen van het reis-virus:

  • Tijdens je werk afdwalen (in gedachten of op het internet… oeps) naar mogelijke volgende bestemmingen
  • Kriebels in je buik bij het voorbij komen van mooie foto’s van de wereld
  • Berekeningen maken wat je uit kunt geven terwijl je nog niet eens precies weet waar je heen gaat
  • Op de eerste werkdag na je vorige reis een overzicht hebben van alle mogelijke vrije dagen en weken
  • Een uur doorbrengen op skyscanner om voor elke mogelijke dag te kijken wat de goedkoopste vliegtickets zijn
  • Reisblogs verslinden
  • Zelf een blog schrijven over het reis-virus

dscn3554 dscn3637dscn3843 dscn3676 

 Ik heb het dus flink te pakken en denk dat ik in therapie moet. Ergens op een wit strand in Indonesië bijvoorbeeld, of tussen de theeplantages in Sri Lanka. Of misschien iets dichter bij huis dan. Mag ook. Eerst eens aan mijn baas vragen of er niet nog wat extra uren over zijn..

Volg mijn avonturen via instagram!

Columns, Love

Column – Van het Kantoor naar de Kinderboerderij

Het Kantoor. Het is er klein en het ruikt er iet wat muf. Ik heb het niet over de plek waar werk wordt verzet op de doordeweekse dagen, ik heb het over de plaatselijke kroeg – waar overigens ook werk wordt verzet, alleen dan op sociaal & liefdes gebied. Wat mij meteen brengt bij de scheppende factor van dit verhaal. Er wordt wel eens gezegd dat liefde een werkwoord is en als ik de schurende, wulps voorbij waggelende en grijpgrage mannen en vrouwen in het Kantoor observeer, klopt dat als een bus. Men werkt hard om te slagen in de liefde. Er worden heel wat weekenden en euro’s gespendeerd aan deze bezigheid in de kroeg. Er worden liters bier en chardonnay genuttigd om het proces enigszins te vergemakkelijken, ook al werkt dit in sommige gevallen averechts. Er wordt gedanst, gesjanst en er worden ook heel wat blauwtjes gelopen. Maar ach, dat heb je er allemaal voor over. Want op een dag lukt het en wissel je na een beetje speeksel ook telefoonnummers uit. Continue Reading