highspeed-photography-1004250_1280
Inspiratie

Gedicht over het leven

In het kader van de Poëzieweek 2017 leek het mij leuk om eens een gedicht te schrijven. Misschien een beetje zware kost, maar dat hangt ook maar af van hoe je er naar kijkt 😉

Houd het leven op als je dood gaat?

En zijn wij ons brein?

Of is het zonder lichaam niet meer mogelijk,

om in deze realiteit te zijn?

 

Vormt het leven in een lichaam een beperking of een kans?

Ben je hier gewoon maar voor één keer?

Of is het leven een mogelijkheid om te groeien,

en leef je telkens weer?

 

Hoe je in het leven staat,

en wat je ermee doet,

hangt af van je perceptie,

jouw visie op fout of goed

 

Wat is perceptie?

Wat bepaalt je perspectief?

Luister je alleen naar dat wat te verklaren valt?

Of geef je gehoor aan wat je niet altijd ziet?

 

Wat betekent een onverklaarbaar gevoel?

Houd ons brein ons soms voor de gek?

Toetsen we alles aan de zintuigen van dit lichaam?

Of blijft er toch meer over, als ik ooit vertrek?

alice-in-wonderland
Columns, Life

De waterpijp rokende rups

Ik kan niet geloven dat het alweer december is. Inclusief het genot (of moet ik zeggen: de stress) van lootjes, cadeaupapier, pepernoten en kerstkaarten. Dinsdag word ik alweer 26. Ik ben voor mijn gevoel nog nooit zo kort één leeftijd geweest. Heb ik het dan zo druk gehad? Tijd is zo gek. Het gaat als een razende voorbij. Soms voel ik me net dat gehaaste witte konijn met zakhorloge uit Alice in Wondeland. Ik besef me dat het met elke leeftijd die ik hierna mag bereiken, het steeds nog een beetje sneller zal gaan. Een besef, dat duidelijk hand in hand gaat met opgroeien en ouder worden. Waarom komt wijsheid eigenlijk met de jaren? Is dat omdat je dan meer tijd hebt gehad om fouten te maken, of juist omdat de tijd maar door tikt en je erachter komt dat je, als ironisch paradox, telkens maar stil blijft staan omdat je juist geen fouten durft te maken?

alice3Het kan niet anders dan dat je wijsheid vergaart door vallen en opstaan. Op een dag val je zo hard, dat de schok groot genoeg is om je een les te leren. Alsof je net als Alice en dat witte konijn een sprong in het diepe maakt ‘down the rabbit hole’. Vallen kan pijn doen en oncomfortabel zijn. Soms lijkt het ook nog eens eeuwen te duren voor je beneden bent. Maar daar draait het uiteindelijk wel om. Ervaren hoe het is om een dieptepunt te bereiken. Om er vervolgens net als Alice achter te komen, dat het leren van een les soms zo slecht nog niet is. Want zelfs diep ‘down the rabbit hole’ vergaat de wereld niet. Al is de realiteit van het verdwaald zijn of het even niet meer weten, een stuk minder mooi en avontuurlijk dan Lewis Carroll wist te beschrijven. Helaas, wij hebben geen flesjes met  ‘drink me’ op het etiket om onze problemen op te lossen. Wij komen geen onzichtbare kat of een waterpijp rokende rups tegen die ons van raad voorzien.alice5

Toch.., nu ik een weer een jaartje ouder en wijzer ben, begin ik er steeds meer in te geloven dat het wel degelijk mogelijk is om raad te vragen aan een wijze rups met waterpijp in tijden van vallen en opstaan. Je vindt hem alleen niet in wonderland, of in de verwachting of advies van anderen, maar in jezelf. Je moet alleen wel diep genoeg durven gaan en naar jezelf willen luisteren. Dus de volgende keer dat je weer eens struikelt door het leven, wees dan niet bang om echt te vallen. Want diep, diep van binnen weet je wel wat wijsheid is.

alice2alice1

gebeten3
Blogs, Lifestyle, Persoonlijk

Ik ben gebeten…

Niemand wil gestoken worden door vreemde insecten, maar ondanks het smeren met DEET en het slapen onder een geïmpregneerde klamboe, ben ik toch gebeten. En wel door; ‘the travel-bug’. Er bestaat geen insecten spray tegen dit type beet, maar eerlijk gezegd is dat ook helemaal niet nodig. In plaats van koortsstuipen en spierpijn, sta ik namelijk te trillen op mijn benen van enthousiasme. Maar Roos, deed je dat al niet dan? Ja, maar blijkbaar kan het nog erger. Veel erger.

Ik ben altijd al een vrolijke vlinder geweest die er gelukkig van wordt verschillende bloemen te ontdekken. Een jonge vlinder, dat wel. Want voor de meer exotische bloemen was ik nog niet altijd klaar. Ik had al wat gezien als Frankrijk, Spanje, Engeland, Griekenland en Kroatië, maar veel verder was ik nog niet gekomen. Naar mate ik steeds ouder werd en ik financieel meer vrijheid kreeg, heb ik mijn eerste roadtrip gemaakt door het westen van Amerika. Gaaf met de hoofdletter G! Ik waagde een gokje in het knettergekke Las Vegas, zweette me een ongeluk in Death Valley, banjerde door de sneeuw op Mount Hood en vloog over de Colorado River in het meest enge vliegtuigje ooit. Een paar maanden later boekte ik vrij impulsief een ticket en een AirBnB richting Mallorca, waar het ‘ontdekken’ van het eiland de boventoon voerde, in plaats van het‘ vakantie vieren’. We wandelden 5 uur de bergen zonder ook maar 1 toerist tegen te komen, vonden mede door contact met expads de hotspots van de locals en toerden zowat het hele eiland rond waarbij elk toeristisch oord werd overgeslagen. Toen ik ten huwelijk werd gevraagd werd het niet alleen tijd om te sparen voor de grote dag, maar ook voor de huwelijksreis. Dat moest en zou een bijzondere bestemming worden en mijn wens om ooit naar Afrika te reizen (waar mijn ouders elkaar hebben ontmoet) werd werkelijkheid. Het werd Zuid-Afrika, met haar prachtige natuur, bijzondere mensen, heerlijke wijnen en wilde beesten. En travel-bugs dus. Het was magisch. Kan ik elke dag wakker worden tussen 30 grazende olifanten met zonsopgang?

arikfa afrika-3

Enkele typische symptomen van het reis-virus:

  • Tijdens je werk afdwalen (in gedachten of op het internet… oeps) naar mogelijke volgende bestemmingen
  • Kriebels in je buik bij het voorbij komen van mooie foto’s van de wereld
  • Berekeningen maken wat je uit kunt geven terwijl je nog niet eens precies weet waar je heen gaat
  • Op de eerste werkdag na je vorige reis een overzicht hebben van alle mogelijke vrije dagen en weken
  • Een uur doorbrengen op skyscanner om voor elke mogelijke dag te kijken wat de goedkoopste vliegtickets zijn
  • Reisblogs verslinden
  • Zelf een blog schrijven over het reis-virus

dscn3554 dscn3637dscn3843 dscn3676 

 Ik heb het dus flink te pakken en denk dat ik in therapie moet. Ergens op een wit strand in Indonesië bijvoorbeeld, of tussen de theeplantages in Sri Lanka. Of misschien iets dichter bij huis dan. Mag ook. Eerst eens aan mijn baas vragen of er niet nog wat extra uren over zijn..

Volg mijn avonturen via instagram!

heart-583895_1280
Columns, Love

Column – Van het Kantoor naar de Kinderboerderij

Het Kantoor. Het is er klein en het ruikt er iet wat muf. Ik heb het niet over de plek waar werk wordt verzet op de doordeweekse dagen, ik heb het over de plaatselijke kroeg – waar overigens ook werk wordt verzet, alleen dan op sociaal & liefdes gebied. Wat mij meteen brengt bij de scheppende factor van dit verhaal. Er wordt wel eens gezegd dat liefde een werkwoord is en als ik de schurende, wulps voorbij waggelende en grijpgrage mannen en vrouwen in het Kantoor observeer, klopt dat als een bus. Men werkt hard om te slagen in de liefde. Er worden heel wat weekenden en euro’s gespendeerd aan deze bezigheid in de kroeg. Er worden liters bier en chardonnay genuttigd om het proces enigszins te vergemakkelijken, ook al werkt dit in sommige gevallen averechts. Er wordt gedanst, gesjanst en er worden ook heel wat blauwtjes gelopen. Maar ach, dat heb je er allemaal voor over. Want op een dag lukt het en wissel je na een beetje speeksel ook telefoonnummers uit. Continue Reading

pcos dieet1
Blogs, Lifestyle

PCOS voeding en leefstijl

In mijn vorige artikel over PCOS legde ik uit wat het is en benadrukte ik de voordelen van voeding en leefstijl gewoonten die PCOS kunnen reguleren. In dit artikel ga ik dieper in op voeding en deel ik foto’s.

Wat kun je eten en wat kun je beter laten staan?

Hormoonkringen zijn zeer complex. Ik zou het nooit goed uit kunnen leggen in een simpele blogpost. Ik zal mijn best doen het zo simpel mogelijk en ‘kort door de bocht’ te beschrijven.
Er zijn drie belangrijke dingen om rekening mee te houden als je jouw hormoonhuishouding in balans wil brengen met voeding en leefstijl:

  1. Zorgen dat er zo min mogelijk hormonen/chemicaliën van buitenaf (bijvoorbeeld uit niet-biologisch vlees en zuivel) binnenkomen. Deze kunnen invloed hebben op hormoonprocessen en daarmee je ovulatie in de weg zitten.
  2. Zorgen dat je bloedsuikerspiegel geleidelijk stijgt en daalt, zodat je niet te veel insuline hoeft aan te maken. Te veel insuline heeft invloed op het hormoonproces dat je ovulatie aanstuurt. Geraffineerde suikers, simpele (witte) koolhydraten, voedingsmiddelen met een hoge GI (glycemische index) laten de bloedsuikerspiegel pieken en kun je dus beter laten staan.
  3. Zorgen dat je niet te veel stress hebt en dus te veel cortisol en adrenaline aanmaakt. Het hormoon progesteron triggert je menstruatiecyclus. Als je gestrest bent, wordt dit hormoon niet meer voor die functie gebruikt, maar wordt het ingezet om meer van het stresshormoon cortisol te maken. Geen of een late menstruatie betekent geen of een slecht kwaliteit eitje.

Continue Reading

pcos
Blogs, Lifestyle, Persoonlijk

PCOS – Wat is het & hoe je ermee om kunt gaan

Het lijkt wel een rage: stoppen met de pil. Steeds meer vrouwen delen positieve verhalen over het stoppen met deze vorm van anticonceptie. Zo’n 17 maanden geleden besloot ik ook te stoppen met de pil. Ik had namelijk geen idee ‘of ik het wel zou doen’ en ik had al in geen 8 jaar een natuurlijke menstruatie gehad. Ik installeerde een app waarin ik mijn cyclus kon bijhouden en wachtte af. Dat wachten duurde dus veel te lang. Logisch, dacht ik. Je lichaam moet toch even ‘ontpillen’. Een jaar later was mijn cyclus weliswaar terug, maar eigenlijk was er van een cyclus niet te spreken, zo onregelmatig was het. Mijn vriendin bleek PCOS te hebben en raadde mij aan om naar de huisarts te gaan. Ovuleerde ik überhaupt wel met een cyclus van 58 dagen? Na een inwendige echo bij de gynaecoloog (overigens niets om bang voor te zijn) was de conclusie snel duidelijk; mijn eierstokken zaten vol met cystes (blaasjes). Omdat ik al zo lang mijn cyclus had bijgehouden gaf dit de gynaecoloog genoeg informatie: mijn hormonen zijn in de war, ik heb PCOS. Continue Reading

keuzes maken
Columns, Life, Persoonlijk

De kunst van keuzes maken

In uitstellen ben ik al Koningin, maar het wegduwen van grote keuzes in het leven is ook een specialiteit van mij, zo blijkt. Het is een leerschool, dat ouder worden op deze planeet en ik moet zeggen dat er het afgelopen jaar een aantal nieuwe vaardigheden zijn bijgeschreven op mijn rapportje. Voor het maken van keuzes sta ik nu dus een dikke onvoldoende en als het aankomt op deze ‘universiteit van het leven’ bestaan er geen oma’s die je bemoedigend een briefje van vijf toestoppen na het behalen van een voldoende of een goed. Het is misschien een beetje een slappe metafoor, maar het denken in goed of fout, zit er best een beetje ingeslepen. En als je dan ook nog een 10 hebt gekregen voor het vak over-analyseren ligt de angst om te falen dichterbij dan je denkt. Hoewel ik geloof dat het leven niet zo maakbaar is als vaak wordt gesuggereerd, blijft het maken van keuzes eng. De koers die je vaart wordt er wel degelijk door gekleurd. En wat als dat verkeerd gaat? Ik krijg het bij enkel die gedachte al benauwd. Mijn omgangsmechanisme is simpel: ik maak liever geen keuzes. Als je ze niet maakt, kan het ook niet verkeerd uitpakken namelijk. Het nadeel hiervan is alleen dat je totaal niet verder komt in je leven. Er groeit en ontwikkelt helemaal niets als je maar angstvallig stil blijft staan. Dat is voor een ogenblik wel uit te houden, maar als keuzes ook gevolgen hebben voor anderen – vrienden, familie, relaties – die wel stappen zetten, dan gaat dat schuren. Maar ook als de gevolgen alleen jezelf betreffen; als je nergens heen groeit en geen gevolgen ervaart, kun je net zo goed meteen in je kist gaan liggen. Wat ben je hier anders aan het doen? Niemand kan dusdanig in de toekomst kijken om te bepalen welke keuze je moet maken in het heden. Je kunt jezelf achteraf toch moeilijk verwijten dat je op dat moment alle wijsheid in pacht had. Wat je volgens die wijze meneer Mandela wel mee kunt nemen in je overwegingen is de intentie en de hoop die je op dat moment hebt. Geen keuze maken is eigenlijk ook een keuze: een keuze om bang te zijn. En daar is het leven echt veel te kort voor. Zo. Ik geloof dat ik zojuist een briefje van vijf verdiend heb. Tijd voor een borrel!

bridal-636018_1280
Blogs, Inspiratie, Persoonlijk

Trouwen: Tips voor een bruiloft met een beperkt budget

Zo’n 200 dagen geleden vroeg een van de belangrijkste mannen in mijn leven (hoi pap, ik ben je nog niet vergeten hoor :P) mij ten huwelijk op een prachtig strand in Mallorca. Dat moment was zo relaxed, romantisch en zonnig. Nu is het eind februari, stond ik vanmorgen de autoruit te krabben en is het soms behoorlijk stressvol om alle laatste dingen te regelen voor de bruiloft. Hoewel ik nooit gedroomd heb van gigantische baljurken en lichtgevende koetsen met eenhoorns, moet ik als bloedeerlijke bruid to be wel toegeven dat het er gewoon insluipt, hoe ‘klein en laid-back’ je het ook probeert te houden. Wat sluipt er dan in? Nou gewoon, een extra gast hier, een extra ‘aan-snij-taart’ daar, toch maar wel een fotograaf, och, dan ook maar naar de kapper, en de ringen, die heb je toch hopelijk wel heel lang om dus laten we daar ook maar niet op bezuinigen ;). Van mijn oorspronkelijke ‘we doen het in de tuin met heel veel lampjes en ik knutsel alles zelf wel’ is niet heel veel meer over. Gelukkig is al het ‘extra’s’ grotendeels ook heel leuk en mooi en ben ik er van overtuigd dat het een heel mooie dag gaat worden, maar heel realistisch gezien: we zijn een groot feest aan het plannen en dat is niet makkelijk of goedkoop. Daarom leek het mij handig om enkele eerlijke inzichten en tips te delen over het plannen van een trouwdag, DIY stijl. Continue Reading

narrative-794978_1280
Blogs, Inspiratie, Persoonlijk

Leuk zeg, een boek schrijven. Hoe doe je dat eigenlijk?

New age filosofie a la ‘the secret’,  of elk jaar een nieuw vison board in elkaar zetten met pritstift en een stapel vergeelde vt-wonen bladen, het is een levenswijze waar ik nooit zo in geloof. Visualiseren wat je graag wilt in het leven is leuk, maar of het universum er dan ook echt gehoor aan geeft? Ik dacht daar laatst eens over na en kwam erachter dat er toch wel één ding in mijn leven is waar ik zonder twijfel vanuit ga en vurig in geloof. Gewoon omdat ik niet anders wil en dus niet anders kan. Nee, ik word geen miljonair, win geen auto en word ook geen president.. maar ik ga wél een boek schrijven. Alsof elke twijfel die ik daarover zou hebben afbreuk zou doen aan deze droom. Hoe ik dat precies voor elkaar ga krijgen weet ik nog niet, maar er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden en ik vind er heus wel eentje. Ik leg mijzelf dan ook geen restricties op. Het maakt niet uit wanneer het af is, of ik een week niet geschreven heb, of dat ik mijn plot honderd keer verander. Het komt af. Dat vertrouwen is denk ik de eerste stap als je de intentie hebt om een boek te schrijven. Maar hoe ga je verder?

Love your notes

Namen van personages, pakkende openingszinnen.. ze komen zomaar in mij op als ik net tussen de schappen van de Praxis sta. Extreem verveeld overigens, ik strompel altijd maar een beetje achter Niels aan die wel van elke schroef weet welk nummer er aan hangt. Het vervelende is dat ik die briljante ingevingen dus heel snel weer vergeet. Vorige week nog, viel ik bijna in slaap en borrelde er een prachtige zin omhoog. Te moe om het lichtje aan te doen en het op te schrijven, bleef ik liggen, overtuigd dat ik het morgen nog wel zou weten. Niet dus. Het schrijven van blogs of columns is één ding, het schrijven van een verhaal dat plot technisch goed in elkaar zit een tweede. Het is een puzzel waarvan sommige stukjes heel lang zoek blijven of in eerste instantie op de verkeerde plek blijken te zitten. Notities maken is dus heel erg handig en eigenlijk ook onmisbaar. Zeker als je een tijdje uit je verhaal bent en later weer eens verder wilt schrijven. Continue Reading

IMG_3365
Columns, Life

Column – De laatste loodjes

Als Niels de laatste gipsplaat tegen de muur geschroefd heeft, weet ik niet wat ik zeggen moet. Opeens is onze verbouwing (lees: gat in de woonboot) getransformeerd in een echt stuk huis. Eindelijk kan ik mij goed inbeelden hoe de kamers eruit zien. Ik kan er nu gewoon een rondje door lopen en bedenken waar het logeerbed en het bureau komen te staan. Hoewel nog steenkoud en niet gestuukt, heeft het geheel vorm gekregen en weten wij allebei; het einde is in zicht. Dat maakt deze vermoeiende reis een stuk dragelijker en ik hang die dag zelfs fluitend de was op voor het televisie scherm. We kunnen toch weer bijna ‘normaal’ tv kijken met deze voortgang. Echter wordt er niet voor niets geïnsinueerd dat de laatste loodjes het zwaarst wegen. De cv moet nog worden aangesloten, de airco’s moeten worden geïnstalleerd, alles moet gestuukt en ook nog een week lang drogen, de ondervloer moet nog worden gelegd en de kozijnen geschilderd. Mijn handen jeuken om met de gordijnen, kleedjes en meubels aan de slag te gaan, maar ik moet dus nog even geduld hebben.

Dan breekt eindelijk het moment aan dat de stuuk op de muren zit en alles gewit kan worden. Samen met mijn zus ga ik het trapgat te lijf. Ja, we hebben nu gewoon een heuse trap en bovenverdieping, zo gek! We wurmen ons naar boven met een emmer verf. Het trapgat is qua grootte aangepast aan ons woonbootje en is redelijk smal uitgevallen en dat is zacht uitgedrukt. Hoewel smal, is het trapgat ook hoog. En laten wij dat nou net niet zijn. Ruimte voor een huishoud trap is er niet, dus zoals het echte woonboot bewoners betaamt, moet er een creatieve oplossing worden gezocht. Uiteindelijk tapen we kwasten aan een de stok van een dweil met een beetje ducktape en kunnen ook de bovenste hoekjes voorzien worden van een verse laag Histor. Verven, verven en nog eens verven. Mijn niet bestaande spierballen zijn na drie dagen bijna waar te nemen. Als semi-witte stuuk ‘wit’ geverfd moet worden, dan zie je na een half uur dus niet meer waar je nou geweest bent. Voor de laatste check op vergeten stukjes moet ik een rondje om mijn as draaien want ik kan mijn nek amper meer bewegen door het witten van alle plafonds. Wat een klus, maar wat een voldoening! Als het laminaat eenmaal ligt sta ik pas echt versteld van het resultaat. Het is bijna niet voor te stellen dat er zoveel werk verricht is het afgelopen jaar. Wat zijn we tevreden en wat is het fijn dat we weer terug kunnen verhuizen naar een eigen slaapkamer en er weer gewoon een nachtlampje naast het bed past. We zetten het bed en de kledingkast in elkaar en moeten het eerste nachtje helemaal wennen aan de nieuwe ruimte. Alle (woonboot)buurtjes komen langs en krijgen spontaan inspiratie om eens naar de mogelijkheden op hun eigen boot te kijken. Aan de ‘Oehs’en ‘Aahs’ te horen valt alles in de smaak.

En zo is er een jaar voorbij. Vol tekeningen, gereedschap, slapeloze nachten en in totaal drie kilo aan bouwmarkt bonnen. Wat een avontuur. Trots zijn we, ik kan niet anders zeggen.

Lees hier:
deel 1 ‘Een sprong in het diepe’
deel 2 ‘Circusartiest in eigen boot’
deel 3 ‘Gat in je woonboot’

deel 4 ‘Hoe overleef ik een verbouwing’

Deze column heb ik geschreven voor www.vlotmagazine.nl. Elke nieuwe column verschijnt eerst daar, alvorens deze hier te lezen is.